Bir devletin gücü yalnızca ordusuyla, ekonomisiyle ve sahip olduğu zenginliklerle ölçülmez.

Asıl güç; adaletin üstünlüğünde, kamu kaynaklarının korunmasında, ahlakın yaşatılmasında ve vatandaşın devletine duyduğu güvende saklıdır.

Yolsuzluk, hırsızlık, rüşvet, ahlaksızlık, partizanlık ve adaletsizlik... Bunlar yalnızca belirli kişilerin işlediği yanlışlar veya münferit olaylar değildir. Denetimsiz kaldıklarında toplumun vicdanını yaralayan, devletin kurumlarını zayıflatan, ekonomiyi çıkmaza sürükleyen ve demokrasinin temelini sarsan ciddi sorunlara dönüşürler.

Çünkü bir ülkede kötülüğün yayılması kadar tehlikeli olan, kötülüğün sıradanlaşmasıdır. Daha da tehlikelisi, yanlış yapanların değil, yanlışa karşı çıkanların dışlandığı bir düzenin ortaya çıkmasıdır.

ADALETİN YERİNİ AYRICALIK ALIRSA DEVLETE GÜVEN SARSILIR

Hukuk devletinin temel ilkesi açıktır: Hiç kimse kanunların üzerinde değildir. Makamı, serveti, siyasi görüşü, ailesi veya yakın çevresi ne olursa olsun herkes hukuk karşısında eşit olmalıdır.

Ancak adaletin yerini kişisel ilişkiler, siyasi yakınlıklar ve ayrıcalıklar aldığında toplumun devlete duyduğu güven aşınmaya başlar. Vatandaş, hakkını aramak yerine kiminle tanışması gerektiğini düşünüyorsa; liyakat yerine referans, hukuk yerine nüfuz etkili oluyorsa orada yalnızca idari bir sorun değil, ciddi bir yönetim sorunu vardır.

Adalet, güçlülerin zayıflara lütfettiği bir imkân değildir. Her vatandaşın eşit biçimde sahip olması gereken temel bir haktır.

Adaletin olmadığı yerde güven, güvenin olmadığı yerde huzur, huzurun olmadığı yerde ise güçlü bir toplum oluşturmak giderek zorlaşır.

YOLSUZLUK VE RÜŞVET: MİLLETİN EMEĞİNE İHANET

Kamu kaynakları, bir kişinin veya bir siyasi grubun özel mülkü değildir. O kaynaklarda işçinin alın teri, esnafın kazancı, çiftçinin emeği ve vatandaşın ödediği vergiler vardır.

İhalelerde usulsüzlük, kamu imkânlarının kişisel çıkarlar için kullanılması, rüşvet karşılığında iş yapılması ve denetim mekanizmalarının etkisizleştirilmesi, toplumun ortak servetine zarar verir.

Yolsuzluğun bedelini yalnızca kamu bütçesi ödemez. Daha düşük kaliteli hizmet alan vatandaş, fırsat bulamayan genç, yatırım yapmaktan çekinen girişimci ve emeğinin karşılığını alamayan çalışan da bu bedelin bir parçasını taşır.

Rüşvet, hak edenin hakkını elinden alırken haksız kazancı ödüllendirir. Yolsuzluk ise kaynakları toplumun ihtiyaçlarından uzaklaştırarak ayrıcalıklı çevrelerin çıkarlarına yöneltebilir.

Burada önemli olan, herhangi bir kişiyi veya kurumu kanıtsız biçimde suçlamak değil; iddiaların bağımsız biçimde soruşturulmasını, kanıtların değerlendirilmesini ve suçun sabit görülmesi hâlinde hukuk önünde hesap verilmesini sağlamaktır.

Çünkü yolsuzlukla mücadele, yalnızca yolsuzluk yapanlarla değil, yolsuzluğu mümkün kılan denetimsizlikle de mücadeledir.

PARTİZANLIK VE LİYAKATSİZLİK: DEVLETİN KURUMSAL HAFIZASINI ZAYIFLATIR

Devlet yönetiminde görevlendirmelerin ölçüsü siyasi yakınlık değil; bilgi, deneyim, yetenek, dürüstlük ve kamu hizmetine bağlılık olmalıdır.

Bir göreve en uygun kişinin değil, en yakın kişinin getirildiği bir düzende liyakat yara alır. İşini iyi yapanlar geri planda kalırken yetersiz kişiler önemli sorumluluklar üstlenebilir. Bunun sonucunda kamu hizmetlerinin niteliği düşer, kurumsal verimlilik azalır ve vatandaşın devletten aldığı hizmet zarar görür.

Partizanlık, toplumun farklı kesimlerini ortak bir gelecek etrafında buluşturmak yerine insanları kamplara ayırır. İnsanlar düşünceleri nedeniyle değil, ait oldukları siyasi çevre nedeniyle değerlendirilirse toplumsal barışın temelleri zayıflar.

Oysa devlet, yalnızca iktidara oy verenlerin değil, oy vermeyenlerin de devletidir. Kamu görevlileri de bir siyasi grubun değil, milletin tamamının hizmetinde olmalıdır.

Devletin kapıları herkese açık, fırsatlar herkese eşit ve kamu görevleri ehil insanlara emanet........

© Habererk