Bazen iki kelime, bir insan hakkında verilmiş uzun bir hükümden daha ağır olabilir.

Nedense sessiz insanlara karşı peşin hükümlerimiz var. Çok konuşmuyorsa içine atıyordur. Cevap vermiyorsa kin tutuyordur. Geri duruyorsa bir şeylerin hesabını yapıyordur. Hatta daha da ileri gidip ona “sinsi”, “kindar” ya da “kinci” damgası vurabiliyoruz.

Oysa belki insan sadece sessizdir.Belki karakteri böyledir. Çok konuşmayı sevmiyordur. Her düşündüğünü herkesle paylaşmak istemiyordur. Kendini anlatmak, yaptığı her şeyi göstermek, başarılarını insanların gözüne sokmak gibi bir ihtiyacı yoktur.

Çünkü bazı insanlar kendini bilir.

Ne yaptığını, ne kadar emek verdiğini bilir. Uğraşır, didinir, ortaya koyar ve yoluna devam eder. “Bakın, bunu ben yaptım.” diye bağırmaz. Zaten yaptığı işin üzerinde onun imzası vardır. Görmek isteyen görür, okumak isteyen okur, fark eden fark eder.Takdir edilmek elbette güzeldir. Fakat insanın değerini sürekli başkalarının övgüsüyle ölçmesi gerekmez. Bazı insanlar alkıştan beslenmez. Yaptığı........

© Haber Expres Gazetesi