Anne babanın sağlık durumu ağırlaşıyor, sürekli bakıma ihtiyaç duyuyor, evlat çalışıyor, aile düzeni buna yetmiyor. Bunları yok sayamayız. Her huzurevi kararı sevgisizlikten verilmez.Ama insanın aklına başka bir soru geliyor: Anne babayı huzurevine yerleştirdiğimizde gerçekten onların huzurunu mu düşünüyoruz, yoksa kendi hayatımızı biraz daha kolaylaştırmanın yolunu mu buluyoruz?İşte asıl mesele burada başlıyor.Çünkü huzurevinde yatak vardır, yemek vardır, sağlık takibi vardır, düzen vardır. Fakat anne babanın ihtiyacı yalnızca bunlar değildir. Bir insan yıllarca evladının derdini dinlediyse, hastalandığında başında beklediyse, geceleri çocuğunun ateşini kontrol ettiyse, okuluna götürdüyse, düştüğünde kaldırdıysa; yaşlandığında onun ihtiyacının yalnızca bir oda ve üç öğün yemek olduğunu düşünmek büyük bir yanılgıdır.Bazen yaşlı bir anne babanın istediği çok büyük şeyler değildir.Evladının kapıdan içeri girmesi…“Anne, nasılsın?” demesi…“Baba, bir ihtiyacın var mı?” diye sorması…Belki de yıllardır görmediği çocuğuyla aynı masada oturabilmek.Çünkü huzurevine yerleşmek başka şeydir, evladın hayatından çıkmak başka şey.Bazı evlatlar huzurevine bıraktıktan sonra kendilerini........

© Haber Ege