Gazetecilik, bir tutku işi. 1977 yılında adım attığım bu meslekte tam 47 yılı geride bıraktım. O gün bugündür, fikir işçiliği yaparak hayatımı sürdürüyorum. 44 yaşımda emekli oldum ama yazmayı bırakmak aklımdan bile geçmedi. Bugün 65 yaşındayım ve hâlâ topluma bir faydam dokunur mu diye düşünüp kalemi elime alıyorum. Ancak bu yolculukta en büyük mücadelem, emeğin ve zamanın karşılık bulamaması oldu. “Aç ayı oynamaz” derler, ama biz gazeteciler, çoğu zaman karnımız aç da olsa kalemimizle koşmaya devam ederiz.

Bergama bölgesinde yarım asırdır elimde fotoğraf makinesiyle her çağırılana koşuyorum. Para yok, pul yok; yine de fikir işçiliğimden ödün vermiyorum. Tarafsızlığıma gölge düşürme korkusuyla kimsenin adamı olmadım, olmam da. Ama bu duruşun bedeli ağır. Gazetem olmadığı için reklam gelirinden faydalanamıyorum. Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan bir gazeteci için bu, her zaman büyük bir handikap.

Eşim bir gün bana, "İşinin ünü var ama unu yok," dedi. Başta........

© Haber Ege