Üç Yılın Ardından Bir Vicdan Muhasebesi

Gazze’nin üzerine yalnız bombaların değil, insanlığın sessizliğinin de çökmeye başladığı tarih.

Bir çocuk için neredeyse bütün çocukluğu demek.

Gazze’nin çocukları bu üç yılda okula gitmeyi değil, bombaların sesinden ölümün ne taraftan geleceğini öğrenerek büyüdüler. Oyuncaklarını değil, kaybettikleri kardeşlerini saydılar. Evlerinin odalarını değil, çadırların köşelerini paylaştılar.

Kimileri büyüyemedi bile…

Üç yılın sonunda geriye dönüp baktığımızda Gazze’de yalnızca binaların yıkılmadığını görüyoruz.

Mahalleler haritadan silindi.

Çocuklar annesiz, babasız; anne babalar evlatsız kaldı.

Ama bütün bunlardan daha acı bir şey oldu:

İnsanlık, bütün bunlara alıştı.

Kimse “Bilmiyorduk” diyemez.

Kimse “Görmedik” diyemez.

Kimse “Duymadık” diyemez.

Çünkü Gazze’de yaşananlar dünyanın gözleri önünde oldu.

Bir çocuk öldürüldü, görüntüsü birkaç dakika sonra telefonlarımıza düştü.

Bir hastane vuruldu, canlı yayında seyrettik.

Bir anne evladının cansız bedenine sarıldı, gördük.

Bir baba kefene sarılı çocuklarını kucağına aldı, gördük.

Enkaz altından küçücük eller çıktı, gördük.

Aç çocuklar bir lokma ekmeğin peşinden koştu, gördük.

İşte insanın vicdanını asıl kanatan soru budur.

Gazze’de çocuklar ölürken iki milyara yaklaşan İslam dünyası neredeydi?

Onlarca Müslüman devlet vardı.

Trilyonlarca dolarlık servet vardı.

Uluslararası kuruluşlar vardı.

Ama Gazze’nin çocuklarını koruyacak ortak bir irade yoktu.

Bildiriler yayımladık.

“Derhâl ateşkes!” dedik.

“Uluslararası toplumu göreve çağırıyoruz!” dedik.

Peki, kimdi bu “uluslararası toplum”?

İki milyarlık İslam dünyası, kimi göreve çağırıyordu?

Kendisinden daha vicdanlı olmasını beklediği başka bir dünyayı mı?

Liderler ülkelerine döndü.

Ve Gazze’de çocuklar ölmeye devam etti.

İşte insanın yüreğini yakan budur.

İki milyarlık bir ümmet, iki milyonluk Gazze’nin gözyaşını silemedi.

Daha doğrusu şu soruyu sormaktan korkmayalım:

Gerçekten silemedi mi?

Yoksa bunun için ödenmesi gereken siyasi ve ekonomik bedeli ödemeyi mi göze alamadı?

Mesele yalnızca asker göndermek değildi.

Ekonomik güç ne içindi?

Ticari ilişkiler ne içindi?

Uluslararası kuruluşlardaki üyelikler ne içindi?

Eğer bütün bu güç, gözümüzün önünde öldürülen çocukların hayatını korumaya yetmeyecekse ne zaman işe yarayacaktı?

Gazze bize çok acı bir hakikati öğretti:

Kalabalık olmak güçlü olmak değilmiş.

Birlik olmayınca milyarlar da yalnızmış.

Ordularınız olabilir.

Saraylarınız olabilir.

Dünyanın en yüksek binalarını dikebilirsiniz.

Milyarlarca dolarlık projeler yapabilirsiniz.

Ama zulme karşı ortak iradeniz yoksa bütün bunlar gücünüzü değil, aczinizi örter.

Bir de yıllardır bize insan hakları anlatan dünya vardı.

Çocuk hakları anlatıldı.

Kadın hakları anlatıldı.

Savaş hukuku anlatıldı.

Uluslararası hukuk anlatıldı.

Peki, Gazze’de o büyük sözlere ne oldu?

Filistinli çocuk “çocuk” sayılmıyor muydu?

Filistinli annenin gözyaşı daha mı değersizdi?

Gazze’deki insanın yaşam hakkı, dünyanın başka yerindeki insanın yaşam hakkından daha mı az kutsaldı?

İnsan hakları gerçekten evrenselse Gazze’de neden sustu?

Çocuk hakları........

© Günışığı Gazetesi