Bu ismi yazarken bile yüreğime bir ağırlık çöküyor. Çünkü bazı insanların yokluğuna inanmak kolay olmuyor. Bazı insanlar vardır; hayatınızın bir döneminde karşınıza çıkarlar, sonra da sessizce hayatınızın ayrılmaz bir parçası hâline gelirler ama gittiklerinde arkalarında kocaman bir boşluk bırakırlar.

 Hasan Alsu da benim için iyi bir arkadaştı, iyi bir dosttu; ama bunlardan da öte, karakteriyle örnek alınacak bir insandı.

Bazı dostlar vardır; yıllar boyunca yanınızda oldukları için varlıklarına alışır, onları hayatınızın değişmez bir parçası sanırsınız. Sonra bir gün ansızın gelen bir haber, o sarsılmaz sandığınız gerçeği yerle bir eder.

İşte Hasan Alsu'nun vefatı bana böyle bir acı yaşattı.

17 Haziran 2026 Çarşamba günü gelen haberle yüreğime tarifsiz bir hüzün çöktü.

Çünkü kaybettiğim sadece eski bir çalışma arkadaşı değildi.

Otuzbeş yıla yaklaşan bir dostluğu, sayısız hatırayı, nice sohbeti ve gönlü güzel bir insanı kaybetmiştim.

Onun adını her andığımda zihnimde önce dürüstlüğü, sonra tebessümü, sonra da sarsılmaz karakteri belirir.

Hayatının her döneminde görevini hakkıyla yapmaya çalışan, sorumluluk almaktan kaçmayan, sözüyle özü arasında mesafe bulunmayan nadir insanlardan biriydi.

Öğretmenlik yıllarının ardından Maden ilçemizde Millî Eğitim Müdürlüğü görevinde bulunmuş, uzun yıllar Kaymakam Vekilliği görevini de başarıyla yürütmüştü. Devlet görevini ciddiyetle yerine getirirken insanlığından, tevazusundan ve samimiyetinden hiçbir şey kaybetmemiş dürüstlüğü, çalışkanlığı ve insanlığıyla iz bırakmıştı.

Bizim yollarımız 1992 yılında Elazığ İmam Hatip Lisesi'nde kesişti.

Birlikte çalışmaya başladığımız ilk günlerden itibaren onda farklı bir karakter gördüm. Gösterişten uzak, dürüst, vefalı ve güven veren bir insandı.

Yaşça benden büyük olmasına rağmen yıllar geçtikçe mesai arkadaşlığımız kısa zamanda dostluğa, dostluğumuz ise kardeşliğe dönüştü.

Birlikte çalıştığımız her gün, onun ne kadar güvenilir ne kadar vefalı ve ne kadar sağlam karakterli bir........

© Günışığı Gazetesi