Kibir, insanın içine sızan en sinsi, tedavisi çok zor olan hastalıklardan biridir. Kalbi kuşatan bu duygusal hastalık; alkışla, övgüyle, makamla, servetle, “haklıyım” cümleleriyle beslenerek ruhu tahrip eder. Kalbin eşiğinde uzun süre bekleyen sonra içeri giren bu sinsi hastalık; sonunda fethini tamamlayarak kalbin tahtına oturur. O andan itibaren insan artık kendisine bile yabancıdır.

Kibirli insan, aynaya baktığında kendini değil; kendisiyle ilgili kurduğu efsaneyi görür. O aynada başkaları ya siliktir ya da hiç yoktur. Herkes küçülürken o büyüdüğünü sanır. Oysa büyüyen kendisi değil, şişen nefisidir. Nefis şiştikçe de akıl küçülür; merhamet çekilir, hikmet susar.

Kibir, yalnızca başkasını aşağı görmek değildir. Asıl felaket, insanın kendini yukarıya taşıma vehmidir. Kendisini merkeze alan, kendini ölçü yapan, kendini kutsallaştıran bir benlik hâlidir kibir. Bu yüzden narsistir kibirli olan; çünkü kendinden başkasını görmez adeta kendine tapar. Başkalarının acısı onu rahatsız etmez, başkalarının başarısı sevindirmez. Hatta kimi zaman........

© Günışığı Gazetesi