Bordo-Beyaz Bir Sisyphos Efsanesi

Doğu’nun kalesi, Fırat’ın nazlı çocuğu Elazığspor; bir zamanlar göğsünü kabartan bordo-beyaz renklerini, bugün bir tiyatro sahnesinin tozlu dekorları arasında unutulmuş bir kostüm gibi sırtında taşıyor. 

Bu, sadece bir futbol kulübünün hikâyesi değil; şehrin bağrında bir yara olan, bitmek bilmeyen bir "Sisyphos" mitidir. 

Kayası tepeye her çıkarıldığında, yerel siyasetin ve "temlik" denilen o görünmez prangaların ağırlığıyla tekrar dibe vurulan bir masal...

Her kongrede aynı cümle yankılandı bu şehirde:

Her yeni başkan, enkaz devralan bir kurtarıcı gibi çıktı kürsüye.

Her eski başkan, giderken arkasında temliklerden örülmüş bir diken tarlası bıraktı.

Ve her yeni yönetim, o dikenlerin üstüne çıplak ayakla basarak fedakârlık nutukları attı.

Kulüp binasının koridorlarında artık futbol konuşulmuyordu.

Ortada senetler dolaşıyordu.

İcra dosyaları dolaşıyordu.

Avukatlar, muhasebeciler, haciz memurları dolaşıyordu.

Top yuvarlaktı ama borç cetvelleri dümdüzdü.

Elazığspor’un kasası adeta bir kara delikti.

İçine giren para kayboluyor, çıkan borç ise büyüyordu.

Şehir her yıl aynı tiyatroyu izliyordu:

Önce kahramanlar çıkıyordu sahneye.

Ardından fedakârlık nutukları.

Daha sonra “şehrin sahip çıkmaması” serzenişleri…

Kırgın basın toplantıları.

“Verilen sözler tutulmadı” ağıtları…

Ama değişmeyen tek şey, kulübün boğazına sarılmış o görünmez el oldu:

Temlik ve kara para........

© Günışığı Gazetesi