Bir toplumun çöküşü bir anda olmaz. Gürültüyle, büyük kırılmalarla değil; sessizce, fark ettirmeden, “alıştırılarak” gerçekleşir. En tehlikeli değişim de budur zaten: Yanlışın, zamanla doğru gibi görünmeye başlaması…Yani normalleşmesi.Bugün etrafımıza dikkatlice baktığımızda, bundan yıllar önce asla kabul edemeyeceğimiz pek çok davranışı sıradan karşılar hale geldiğimizi görüyoruz. Oysa bu bir ilerleme değil; aksine, değerlerimizin yavaş yavaş aşınmasının bir sonucudur.Aileyi hedef alan içeriklerin en çok izlenen programlar haline gelmesi tesadüf mü?Kavganın, hakaretin, aşağılamanın reyting getirmesi neyin göstergesi?İnsanlar artık huzuru değil, kaosu izlemek istiyor. Çünkü zihinlerimiz buna alıştırıldı.Bir zamanlar kardeşliğin, dostluğun sembolü olan spor bile ayrışmanın aracı haline geldi. Aynı aileden iki insanın yan yana maç izleyememesi, sadece bir spor meselesi değil; toplumsal tahammül sınırlarımızın ne kadar daraldığının göstergesidir.Ülkemizin birlik ve dirliğine göz dikmiş, dış odakların piyonu haline gelmiş, binlerce Türk........

© Günışığı Gazetesi