Bir zamanlar mahalle vardı…

Kapısı çalınmadan girilen evler,

Sokağa çıkınca selam veren insanlar,

Akşam ezanıyla eve dönen çocuklar vardı.

Şimdi ise aynı apartmanda birbirinin cenazesini üç gün sonra duyan insanlar çağındayız.

Telefonlarımız akıllandı…

Bugün dünyanın en büyük yalnızlığını yaşıyoruz.

Kalabalıkların içinde sessizce kayboluyoruz.

Bir sofrada dört kişi oturuyor ama herkes başka bir ekrana bakıyor.

Aynı evin içinde yaşayan insanlar artık birbirinin yüzüne değil, telefonuna dokunuyor.

En acısı da şu:Biz bunu normal sanıyoruz.

Çocuklarımızı artık aile değil algoritmalar büyütüyor.

Vicdan yerine “trend”,........

© Günışığı Gazetesi