Çerçeve yasanın TBMM’de görüşülmesi sırasında ve sonrasında yaşananları hayretler içinde izliyorum.

İnsan, ister istemez soruyor: Ölümün olmadığı, acının dindiği, talanın son bulduğu, demokrasinin güçlendiği, insanların ekonomik darboğazdan çıkabildiği bir ülke yaratabilmenin ihtimali varken, bütün bunları elinin tersiyle itmeye ne denir? Doğrusu, bilemiyorum. Hatta gelin bütün bu kavramları bir kenara bırakalım. Demokrasiyi, ekonomiyi, hukuku, siyaseti, tarihi bir anlığına konuşmayalım. Sadece ölümlerin olmaması ihtimalini düşünelim. İnsanların çocuklarına sarılarak eve dönmesi ihtimalini… Bir annenin, ‘acaba bugün oğlumdan haber gelecek mi’ korkusuyla yaşamaması ihtimalini… Bir babanın, kapısı çalındığında kötü bir haber almaktan korkmaması ihtimalini… Bir çocuğun, babasının fotoğrafına bakarak büyümemesi ihtimalini… Ve soralım: Ölümler olmasın demekten neden korkar insan? Neden bir ülkede, insanların birbirini öldürmeyeceği bir gelecek ihtimali bazılarını bu kadar huzursuz eder? Neden ‘artık başka anneler ağlamasın’ demek, geçmişte yaşanan acıları inkâr etmek gibi algılanır? Oysa geçmişte yaşanan hiçbir ölümün geri dönüşü yok. Hiçbir özür, hiçbir yasa, hiçbir anlaşma, hiçbir siyasi karar kaybettiğimiz bir insanı geri getiremiyor. Tam da bu nedenle, geçmişteki ölümlerin acısını taşımanın en anlamlı yolu, yeni ölümlerin önüne geçmektir. ‘Benim canım yandı, başkalarının canı yanmasın’ diyerek feryat edenlerin sesi, insanlığın en kıymetli seslerinden biridir. Ama bir de insanları, ‘ben yandım, başkası da yansın’ sözünü söyletmeye zorlayan bir anlayış var. İşte insanın asıl ürkmesi gereken yer burasıdır. Çünkü acı, paylaşılmadığında büyür. Öfke, sorgulanmadığında mirasa dönüşür. İntikam, bir sonraki kuşağa devredildiğinde artık yalnızca geçmişin değil, geleceğin de esiri oluruz. Oysa bir yerde bu zinciri kırmak gerekir. Belki de tam bugün. Tam........

© Güneydoğu Ekspres