Bazı haftalar vardır…Takvimde sıradan görünür ama yaşananlar bir toplumun vicdanını sarsar.İşte bu hafta tam da böyle bir hafta.

Bir okulda, kendi öğrencisi tarafından sınıfın içinde bıçaklanarak öldürüldü.Ama insanın içini en çok parçalayan kısmı cinayetin kendisi değil…Ölmeden önce söylediği o söz.Yaralı halde sürünerek öğretmen arkadaşının yanına gidiyor ve şu cümleyi söylüyor; ‘Oğlumu okuldan alın…’

Bir annenin son cümlesi…

Bir annenin ölmeden önceki son düşüncesi…

Kendi canı değil, çocuğu.

Aynı günlerde başka bir Fatma’nın hikâyesi gündeme düştü.

Henüz 8 yaşında bir kız çocuğu…

Üç yıldır istismara uğradığı iddia edilen bir çocuk…

İstismarı annesi tarafından defalarca bildirilmiş, şikâyet edilmiş…Anne mücadele veriyor.Hatta bir gün şöyle diyor; ‘Eğer ben ölürsem bu intihar değildir.’

Ve o küçük kız çocuğu… Annesiyle birlikte sahilde ölü bulunuyor. Türkiye bir kez daha soruyor; Bir çocuk bu kadar yalnız nasıl bırakılır?

Ve yine aynı günlerde…

Boşanma aşamasında olduğu eşi tarafından öldürüldü.

Bu üç olay sadece birkaç gün içinde yaşandı.

Ve takvim bize şunu hatırlatıyordu; 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü.

İnsan sormadan edemiyor;

Gerçekten kutlama günü mü?

Yoksa bu ülkede artık bir yas günü mü?

RAKAMLAR........

© Güneydoğu Ekspres