Το 2-1 στο ΟΑΚΑ είναι ένα αποτέλεσμα που αδικεί τον Άρη και κυρίως την προσπάθεια που έκανε απέναντι στον Παναθηναϊκό. Οι «κιτρινόμαυροι» ήταν ανταγωνιστικοί, μπήκαν στο παιχνίδι για να το διεκδικήσουν και έδειξαν, ιδιαίτερα στο δεύτερο ημίχρονο, ότι δικαιούνταν κάτι περισσότερο, έστω κι αν οι λεπτομέρειες, κάποιες αποφάσεις και ορισμένες αδυναμίες κόστισαν.

Αυτό ίσως είναι και το πρώτο συμπέρασμα που αξίζει να κρατήσει κανείς από μία ήττα η οποία δεν πρέπει να βαφτιστεί «καλή». Καλές ήττες δεν υπάρχουν, πόσω μάλλον για μία ομάδα που αντιμετωπίζει το Κύπελλο ως έναν θεσμό που αποτελεί παραδοσιακά στόχος για το club. Υπάρχουν όμως παιχνίδια που, ακόμη και μέσα από ένα αρνητικό αποτέλεσμα, σου δείχνουν πράγματα για την κατεύθυνση μιας ομάδας.

Ο Άρης έδειξε στο ΟΑΚΑ ότι η βελτίωση των τελευταίων εβδομάδων δεν στηριζόταν αποκλειστικά στις τρεις συνεχόμενες νίκες του Πρωταθλήματος. Ο Μιχάλης Γρηγορίου έκανε έξι αλλαγές, άλλαξε τη διάταξη σε 4-2-3-1 (σ.σ. μέχρι το 55’-60’) και προσπάθησε να κρατήσει συγκεκριμένες σταθερές κυρίως στην άμυνα. Λογικό ήταν να χαθεί ένα μέρος της ομοιογένειας που είχε χτιστεί στα προηγούμενα παιχνίδια. Φάνηκε αυτό σε διαστήματα του παιχνιδιού, έστω κι αν ο........

© gazzetta