Και το καλύτερο δεν το έχουμε δει ακόμα...

Ανέκαθεν και ανεξαρτήτως αθλήματος, είτε ποδόσφαιρο, είτε μπάσκετ, είτε ντέρμπι «αιωνίων», η διαιτητολαγνεία είναι ένα σπορ που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως εθνικό για τη χώρα μας, αφού είναι καταπραϋντικό να πιστεύουμε ότι για την αποτυχία της ομάδας μας φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς.

Φταίνε οι σκοτεινές δυνάμεις, φταίει το οργανωμένο σχέδιο, φταίνε πολλά πράγματα και κάπου χαμηλά στη λίστα βρίσκονται και οι ευθύνες που μπορεί να βαραίνουν την ομάδα μας. Είναι τόσο δικό μας αυτό το άθλημα, που η αντίδραση είναι άμεση και σχεδόν μηχανική.

Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορεί να προκαλεί σε κανένα καμία εντύπωση τα όσα ακολούθησαν του πρώτου τελικού στο ΣΕΦ ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό και αν δει κανείς και την τάση του κοινού και το τι αρέσκεται να διαβάζει και να ακούει, δεν υπήρχε και η παραμικρή διάθεση για βαθυστόχαστες αναλύσεις, για τις αλλαγές στην άμυνα, για το πώς καλύφθηκαν τα κενά κλπ. Διαιτησία και Άγιος ο Θεός.

Έχει άδικο το κοινό; Η πικρή απάντηση που πρέπει να παραδεχθεί τόσο ο μπασκετικός κόσμος όσο και το δικό μας συνάφι, που ειδικά η μπασκετική του εκπροσώπηση πολλές φορές εθελοτυφλεί στα προβλήματα που υπάρχουν και μένουμε στο «στις 100 φορές, στις 99 ο καλύτερος θα νικήσει........

© gazzetta