Tüm dünyaya sesleniyorum:

“Köfteyi sevenler el kaldırsın!”

Sayamıyorum ama tahmin edebiliyorum! Dünyanın dörtte üçünden fazlası elini kaldırdı.

Hem de yediden yetmişe kadar her yaştan insan…

Köfte, dünyada çeşitli kılıklarda karşımıza çıkar. Ne kadar değişik maske takarsa taksın, özü köftedir ve ana malzeme et ve tuzdur!

Bu haftaki yazıda bizim köftelere ağırlık vereceğim.

Aslında köfte çeşidi bilinenden daha çoktur. Çünkü köfte, yoruma çok açık bir yemektir. Herkes kendi zevkine göre kendi köftesini yaratabilir.

Ben kendi köftelerime lezzet katabilmek için genellikle şu malzemeleri kullanırım: Dana iliği, şıra, ekşi portakal suyu, tatlı veya sek şarap, nar ekşisi, fesleğen, yabani kekik, mercanköşk, kıyılmış kornişon turşusu.

Tabii ki tüm bu malzemeyi bir arada kullanmam. Yapacağım köfteye göre seçerim.

Tahmin edeceğiniz gibi köftede en önemli rolü et oynar. Onun için eti bildiğim ve beni bilen yerden alırım. Bu konuda güvendiğim birkaç kasap dostum vardır. Onlara göre, iyi köftelik kıyma; bir yaşını tamamlamamış, düve tabir edilen dananın kaburgasından çekilmelidir. Etin içindeki yağ miktarı yüzde 20 olmalıdır. Eti daha da lezzetlendirmek için, az miktarda kuzu gömleği koymakta bir sakınca yoktur.

Lezzetli köfte, ısırınca içinden sular fışkıran köftedir. Onun için et kadar ızgara da önemlidir. Bilmeyen eti kurutur, kayışa çevirir. Köfteler önce harlı ateşe konur. Pembe et suyu çıkınca hemen çevrilip aynı işlem diğer yüze de uygulanır. Burada süre çok önemlidir. Fazlası eti yakar, azı çiğ bırakır. Buna eti ‘mühürleme’ denir. Böylelikle etin suyunun köftenin içinde kalması sağlanmış olur.

EKMEK ARASI KÖFTE SINIF ATLADI!

Daha sonra köfteler ateşin küllenmiş olduğu bölüme alınır. Burada bir iki kez daha çevrilerek içinin de pişmesi sağlanır. Ateşte çok bekleyen köftenin tadı bozulur. Anlayacağınız mangal........

© Gazete Pencere