Hani istikrar olacaktı?
Fon skandalının patlak vermesinin üzerinden haftalar geçti. Kamuoyu hâlâ kimin ne kazandığını, kimlerin korunduğunu, kimlerin hesap vereceğini öğrenebilmiş değil. Mesele yalnızca parasını kaybedenlerin meselesi de değil. Bir bütün olarak toplum, nasıl aptal yerine konduğunu görüyor. İnsanlar deli gibi çalışıp didinirken neden yoksulluktan çıkamadıklarını, neden her geçen gün biraz daha yoksullaştıklarını, iktidar çevresinde kazanılan akıl almaz paraların karşısında yeniden düşünüyor. Kendilerine sabır, fedakarlık ve tevekkül öğütleyenlerin dünyasında servete ulaşmanın ne kadar kolay olabildiğini görüyor. Üstelik ortaya dökülenlerin buzdağının yalnızca görünen kısmı olduğunu, henüz açığa çıkmamış nice yolsuzluğun bulunduğunu da seziyorlar.
Bu yüzden “kim ne kadar kazandı” sorusu yerine “bu kadar kazanç, bu düzende, kimin sayesinde ve neden hesap sorulmadan mümkün oldu” sorusunu sormak daha anlamlı olmaz mı? Meseleyi yalnızca bir finansal vurgun olarak görmek, skandalın toplumun iliklerine işleyen güvencesizlik ve geleceksizlik olgularıyla bağını kaçırmak olur. Birilerinin böylesine zenginleşebilmesiyle emeğiyle geçinenlerin ay sonunu getirememesi birbirinden bağımsız iki ayrı gerçeklik değil. Milyonlar açlık sınırında gezinirken, birkaç işlemle ömürlük servetlere ulaşanların hikayesi, küçük bir azınlık dışında kalan tüm yurttaşların siyasi tercihlerinden bağımsız bir biçimde emeğe, adalete ve geleceğe dair inancını yok ediyor.
Başkanlık sisteminin onuncu yılına doğru ilerlerken tarihte ilk defa bu ülkenin gençleri, anne babalarının hayatını aşmayı değil, o hayata yetişebilmeyi hayal ediyor. Ev sahibi olmak değil, kirasını ödeyebilecekleri bir ev. Parlak bir kariyer değil, yarın da süreceğinden emin olabilecekleri bir iş. Daha konforlu bir gelecek değil, bugünkünden daha kötü olmayacak herhangi bir gelecek. Bu tek adam........
