“İnsan, sınırı bir kez çiğnedimi, çiğnenecek başka bir sınır kalmaz.” 

“Kadim zamanlardan berî ruhumuza üflenen bir öğreti: 

"Kendini bil". Çünkü insan kendini ve haddini bilmekle göklere yükselir." 

(Kemal Sayar; Beni sessiz de sevebilir misin?) 

İnsanlığın içinde bulunmuş olduğu durumun en temel sebebi, insanın haddini bilmekten uzaklaşmasındandır. İnsan kendini unuttu, haddini, sınırlarını unuttu. Dahası insan sırlarını aştı. İnsanın haddini bilmezliği, kendini bilmezliği; onu benlik davasına, bencillik davasına kibre sürükledi. Bencilleştikçe insan sınırlarından uzaklaştı. Sınırlarından uzaklaşan insan başkalarının sınırlarını inkar etmeye, ihlal etmeye başladı. Oysa haddini bilmeliydi insan.

Derler ki; insan 'vav' şeklinde doğar, benlik davasına düşüp kendini yüce görmeye başladığında âlemden uzaklaşır. Eğer tekrar kendini keşfedip de 'vav'a çevirebilirse hayatı, benlik davasından uzaklaşarak haddini bilirse, sınırlarının bilincine varırsa o zaman insanın ve âlemin sırrına ulaşabilir, âlemde âlem olur... Haddini bilmek, aczini bilmektir, fakrını bilmektir, eksikliğinin farkına varmaktır... Bilgisinin dışında, duygusunun dışında, görgüsünün dışında yapabildiklerinin dışında; bilemediklerinin, göremediklerinin, duyamadıklarının, yapamadıklarının farkına vararak mükemmel olmadığının bilincinde olmaktır haddini........

© Gazete İpekyol