Cuma günü bayramı günüydü. Ama hüzünlü ve eksik bir bayram sabahı... Perşembe günü, Ramazan orucunun son günüydü. Kendi kendime şöyle dedim: Yarın bayram, her zaman olduğu gibi yine; hilal görüldü mü veya görülmedi mi tartışmaları olacak, ama ben o tartışmalars eşlik etmeyeceğim gibi alakadar da olmayacağım... Zaten tartışmaları pek sevmeyen biriyim... 

Güvenilir çoğunluğa göre hareket eder ve Bayram namazına iştirak edeceğim inşaAllah. 

Ne de olsa, camii cemaatinin her bir ferdi benim nefsim'den daha iyi olan insanlar... 

Orucu, namazı ve niyazları kabul olmuşların arasına katılmak, affımıza vesile olabilir deyip, toplu dualarına eşlik edeceğim. Hangi amiiin'in gönülden olup kabul olacağını bilemeyiz ama, cemaatte Rahmetin olduğuna inanıyorum... Ümit var olmakla birlikte, çok da hüzünlüyüm. Gönlümde, hep bir burukluk, hüzün ve hazan fırtınaları esmektedir. En yakınlarımızın bizimle uğraşıp, imtihanımızı zora soktuklarını yazmayacağım. Zira, işin o kısmı başlı başına ayrı dert ve sıkıntılar... 

Asıl sıkıntılarımızın büyüğü başka. Hem nasıl olmasın ki, 7 Ekim 2023 den bu yana, Siyonistlerin kirli elleriyle Gazze'de hala soykırım yaşanıyor/devam ederken, dünya kör, sağır, lal ve sessiz. Yüz binlerce şehid, bir o kadar sakat ve yaralı, birde insanların acılarla yoğrulmuş olan dramatik hikayeleri... Peki ya Mısır'a sığınmak zorunda kalmış olan, kadın, yaşlı ve sakat çocukların içinde bulundukları zorluklar? Onlar ayrı bir yara, ayrı birer ızdırap! 

Doğu Türkistan da olup biten vahşet, talan ve tecavüzler; Budist Çin'in getirmiş olduğu........

© Gazete İpekyol