Sanmak ve zannetmek! 

İki komşu kelime. İkisi de aynı mahallenin fertleridir. İkisi de insanda büyük gedikler açar. Büyük hasarlar bırakmak gibi acımasızlıklara sahiptirler. Aslında ikisi de aynıdır. 

Sanmak ve zannetmek mastar ekli iki eylemken ikisi de ortak kök olmamasına rağmen ortak manalara sahiptir. İnsan, yaralı bırakan bu kelimeler açtıkları yaralara büyük acılar verir. İnsan olmayacak şeylerin olacağını sanması ile olması muhtemel şeylerin olmayacağını zannetmesiyle büyük hayal kırıklıklarına maruz kalır. 

Öyledir ki insan sanmak ve zannetmeyi umut kavramı ile eş eder, dost eder, kardeş eder. Ve yaşamı bu iki amansız ancak vazgeçilmez kelimelere bağlar. Vazgeçemez umut etmekten. Vazgeçmez zannetmekten, vazgeçmez sanmaktan çünkü insandır. Gölgesi bile bir bedeni sanarak meydana gelmiştir. Oysa José Mauro de Vasconcelos'un ünlü Şeker Portakalı romanında baş karakter Zeze’ der ki: “Sanmak insanı ziyan eder. Konu ne olursa olsun.”  Sonu güzel olacağını zanneder, bir gün zengin olacağını zanneder, her şeyin düzeleceğini zanneder. Aslında sanmak, zannetmek, umut etmektir. Umut eder insan. Etmelidir de. Ama körü körüne bağlamamalıdır kendisini umuda. Fakirin ekmeğidir çünkü. Çünkü bu ülkede umut etmek dahi bir ücrette tabi tutulmaktadır. Ekmektir. Ekmekte beleş olmadığından aslında kandırıldığımızın açık örneğidir. Çünkü umut etmekte fakirin ekmeği olmamaktadır. Ama insanın gıdasıdır. İnsan olan........

© Gazete İpekyol