Geçtiğimiz günlerde meyve almak için pazarda dolaşıyordum. Tezgâhların üzerinde birbirinden güzel incirler göze çarpıyordu. Öyle güzel dizilmişlerdi ki insanın iştahını kabartmaması mümkün değildi.

İncirlerin ezilip zedelenmemesi için köpük tabaklara yerleştirilmiş, tabakların kenarları da incir yapraklarıyla süslenmişti. Hem göze hem gönle hitap eden bir görüntü vardı.

Tezgâhlardan birinin önünde durdum. Bir tabak incir aldım ve satıcıya uzattım. Satıcı tartmakla meşgulken, pazarda alışkanlık hâline gelen o soruyu sordum:

— İncirin kilosu kaç lira?

Satıcının cevabı doğrusu beni şaşırttı:

— İncir değil abi, lokum lokum!

Belki de kelimenin taşıdığı anlamdan dolayı içimde bir rahatsızlık hissettim. Elimi uzattığım incir tabağını geri aldım.

— Kalsın o zaman, dedim ve yürümeye başladım.

Satıcı şaşkın bir şekilde arkamdan seslendi:

Döndüm ve sakince cevap verdim:

— Ben lokum istemiyorum, incir alacaktım.

Adam bir an ne diyeceğini bilemedi. Sonra mahcup bir........

© Gazete İpekyol