İnsana, orta yol olan “sirat-i mustakim” emredilmiştir. Her şeyin ortası en doğrusudur. Yoksa sınır konulmamış duygular insanı aşırılığa sevk edebilir. Haramlardan kaçınmak kadar iyi amellerde, hatta duygularda dahi aşırıya kaçmamak ve Allah’ın koyduğu sınırları aşmamak önemlidir. Kur’an’da sıkça, “Sakın haddi aşmayın, Allah haddi aşanları sevmez.” (Mâide, 87.) buyrulmuştur.

Duygular, amellerin yönlendiricileri ve bir nevi enerji veren bataryaları durumundadırlar. Bu nedenle amelden çok duyguların gerektiği kadar sınırlandırılması gerekir. Yani duyguların işleyişinde ifrat ve tefritten uzak durmak, amellerin oluşumunda büyük etkiye sahiptir.

Yetersiz bırakmaktan da aşırılıktan da korunması gereken duyguların başında “sevgi” gelir. Sevginin dereceleri, sıcaklık ve soğukluk oranı gibidir; azaldıkça soğukluğu, arttıkça sıcaklığı ziyadeleşir. Aşırı sıcak da aşırı soğuk da zarar vericidir. Sevgi azaldıkça öfkeye dönüşür; arttıkça kutsi bir mahiyet vehmini doğurur. İkisi de doğru değildir. Bunun içindir ki Peygamber (ASV): “Sevdiğin kimseyi ölçülü sev ki bir gün sevmeyeceğin bir kişi olabilir. Sevmediğin bir kimseyi de ölçülü şekilde sevme ki günün birinde çok sevdiğin bir kimse olabilir.” buyurmuştur. (Tirmizi, Birr ve Sıla, 60, Hadis no: 1997)

 Aşırı sevgi ve bağlılık yalnız Allah içindir. Yaratılana gösterilen sevgi, yaratandan ötürü olmalıdır. Aksi taktirde, yaratılana aşırı sevgi gösterilirse, hayali bir kutsallık kılıfı oluşturur. Bu ise putlaştırmaya götüren bir yoldur. Çünkü mahlûka gösterilen aşırı sevgi, o mahlûkun kusursuz, hatasız ve en mükemmel olduğu inancına sürükler. Bu da ibadeti andıran, aşırı, körü körüne bir bağlılık ve itaat meydana getirir. Yüce Allah, kendisine yönelik olması gereken sevgi kadar sevgiyi, yarattığı mahlûklara yöneltmeyi kabul........

© Gazete İpekyol