Dikkatsizlik sonucu sigarasından çıkan bir kıvılcımla harmanda buğday yığınının tutuşup küle dönmesi, birçok tehlikeleri barındırdığı gibi bütün emekleri de boşa çıkarmış olur. Bir dikkatsizin söndürmeden attığı bir izmaritin günler süren ve bir türlü söndürülemeyen orman yangınlarına sebep olduğu bilinmektedir. Demek basit bir hatanın çeşitli tehlikelere ve büyük kayıplara sebep olduğu bir gerçektir. Aslında sebep olduğu kaybın büyüklüğü dikkate alındığında hata da büyüktür, basit değildir ancak önlenebilir kolaylıkta olduğu için basit denir. 

Basit görülerek çok sevabın kaybedilmesine, hatta harama düşmeye sebep olması bakımından İftarda israf da bu tür hatalardan biridir. İftar bir ibadettir ancak israf haramdır. İftardaki israf bütün emeklerin, dolayısıyla sevabın kaybedilmesine yol açar. Yemeklerin fazla yapılarak artması ve çöpe dökülmesi israftır, ihtiyaç yokken zayi olmasın diye fazladan yemek ve mideyi tıka basa doldurmak da o israftan kurtarmaz.

Ramazan-ı Şerifte İsrafa yol açan en büyük unsur midenin açlığı değil, “göz açlığı”dır. Ancak akıl ve kalp nefse hakim değilse, midenin açlığı göze de etki ederek gözün doyumsuzluğuna sebep olur. Bu durumda nefis gözün gördüğü her şeyi ister, ihtiyaçtan fazla olsa da yetersiz görür. İşte israfı sağlayan budur. Davetlilerin memnuniyetini sağlama hevesi ve yetersiz olabilir endişesi  de eklenince, iftar sofralarında israf kaçınılmaz olmaktadır. 

İftar sofrasında zenginlere değil, fakir ve miskinlere yemek yedirmek esastır, dinin emri budur. Kuran'da yemek yedirme konusuyla ilgili tüm ayetlerde miskin ve yetim vurgusu yapılmıştır. Bir de karşılıksız olması öğütlenmiştir. Oysa günümüzdeki iftar davetleri karşılıklıdır, bir davete giden, velev ki arkadaş veya akraba dahi olsa yemeklerine katıldığı kimseleri iftara çağırmak durumundadır. Çünkü onlar da davet edilme beklentisi içinde olurlar. Ayrıca davetlerin karşılıklı yapılma........

© Gazete İpekyol