Bazı ayrılıklar vardır, insan daha kapıdan çıkmadan özlemeye başlar. Kızımı yatılı olarak liseye kayıt ettirdim. Eve dönerken arabada garip bir sessizlik vardı. Yan koltuk boştu. Oysa daha birkaç saat önce orada oturuyor, bana bir şeyler anlatıyor, arada gülüyor, bazen de hiç konuşmadan camdan dışarı bakıyordu. Şimdi yan koltuk boştu… Evin kapısını açtığımda ilk kez başka türlü baktım odasına. Masasında bıraktığı birkaç kitap, yatağının üzerinde duran bir parça giysi, odanın bir köşesinde unutulmuş küçük eşyaları… Hepsi yerli yerindeydi ama kızım yoktu. Meğer bir evin sessizliği, içinde olmayan bir çocuğun sesi kadar yüksek olabiliyormuş. Akşam yemek saatinde elim alışkanlıkla onun oturduğu yere gitti. Sonra durdum. “Artık burada değil,”........

© Gazete Gerçek