İşler hiç de bizim tahmin ettiğimiz gibi gitmiyor. Çalışır çabalarsak daha güzel günlere ulaşacağımızı umuyorduk. Gelişen sanayi ve teknoloji de bize ışık olacaktı, daha aydınlık bir geleceğe ulaşacaktık. Bırakın aydınlığı kendimizi güvende bile hissedemiyoruz artık. Hepimiz pürtelaş bir sonraki günde ne olacağımızı, daha kötüsü gelirse nasıl mücadele edeceğimizi düşünüyoruz.  Kolumuz kanadımız kırıldı. Tutar dal aramaktan bıktık vesselam.

İlgileneceğimiz insanlar, okuyacağımız kitaplar, izleyeceğimiz güzel filmler, dinleyeceğimiz türküler, edeceğimiz sohbetler, gideceğimiz güzel yerler, mavisini içine çekeceğimiz hırçın bir deniz, ıslanacağımız yağmurlar, içeceğimiz çaylar ve kahveler, gideceğimiz misafirlikler…Nelerimiz yoktu ki? Hepsini bir kenara koyduk, gündemin çarkları içinde kaybolduk.  Bu ahvalimiz nedeniyle Çiftlik Mahallesi’nin en eski simalarından çok sevgili Mehmet Amcamızı epey bir hatırlıyorum bu aralar. Sizlerden iyi olmasın çok neşeli bir insandı. Kendisini yakın zamanda kaybettik. Sevdiği insanlara takılırdı; ama onlardan birinin başına bir şey gelse en çok o yardımına koşardı. Onun dilinden kurtulamazdınız; ama üzgün bir bakışınızı yakaladığında da sizin sorununuzu halletmeden yahut sizi tebessüm ettirmeden bırakmazdı. Her şeye kafayı taktığım ve gündem yüzünden çok kederli olduğum bir gün ona rastladım.

Sebebini sordu. Gündemi tek bir nefeste bir bir sıraladım. Şöyle bir baktı ve “Bu listede neyi........

© Gazete Gerçek