Sabah evden çıktım. Amacım çok basitti: Bir yere gitmek. Ama insanın planlarıyla trafik gerçekleri arasındaki ilişki, çocukların “ben sadece bir tane şeker alacağım” demesi kadar güvenilir. Arabaya bindim. Beş dakika sonra içimdeki medeni vatandaş yavaş yavaş kaybolmaya başladı. Yerine daha ilkel bir canlı geldi. Homo Sapiens değil… Homo Kornasus. Trafikte insanın karakteri ortaya çıkar derler ya…  Benim karakterim ortaya çıkmıyor, evrim geçiriyor. Normal hayatta sakin bir insanım. Hayvan severim. Çiçek severim. Kedilerle konuşurum. Ama trafikte bir anda içimdeki “korna filozofu” uyanıyor. Öndeki araba yeşil ışıkta 0.3 saniye geç kalktı mı beynimde şu düşünce beliriyor: “Arkadaşım bu ışık senin hayatını düşünmen için değil, GİT diye yanıyor!” Bir de sinyal vermeden şerit değiştirenler var. Onlar trafikte değil, hayatın genelinde kaos teorisini uygulayan insanlar. Adam sağdan geliyor, sola kırıyor, sonra tekrar sağa…  Bir bakıyorsun fizik kurallarına meydan okuyan bir koreografi yapıyor. En sevdiğim tip ise şu: Telefonla konuşurken araba kullananlar. Direksiyon bir elde, telefon bir elde, dikkat hiçbir yerde. Adam trafikte değil, sanki evde kanepede kahve içerek sohbet ediyor. Tek farkı, arada frene basması. Tabii benim de trafikte bazı küçük değişimlerim oluyor. Normalde kimseye bağırmam. Ama trafikte camlar kapalıyken yaptığım konuşmalar var…  Eğer biri dudak okuyabilse, kesin sosyoloji tezine konu olurum. “Abicim sinyal diye bir icat var, haberin var mı?” “Bu şerit dekor mu?” “Sen bu arabayı sürerken mi aldın ehliyeti yoksa sürpriz mi oldu?” Ama en komik kısmı şu: Trafikte herkes birbirini suçlar ama aslında herkes aynı. Bir kırmızı ışıkta beklerken arabaların içine bakıyorum. Herkes aynı yüz ifadesiyle oturuyor. O ifade şu: “Bu trafikte sorun ben değilim, diğer 4 milyon insan.” Yani trafikte hepimiz aynı filmde oynuyoruz ama herkes kendini başrol sanıyor. Sonuç olarak şunu fark ettim: Trafik aslında bir ulaşım sistemi değil. Toplumsal sabır testi. Ve ben bu testi her gün tekrar veriyorum. Not: Henüz geçemedim. 

© Gazete Gerçek