menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

FUTBOLUN GÜNAH KEÇİLERİ!

4 0
saturday

Sorun Sergen Yalçın mı, yoksa yıllardır kendimize anlatıp durduğumuz futbol masalı mı?

Uluslar Ligi A Grubu'nda Belçika karşısında sahadan 2-1'lik yenilgiyle ayrıldık. Ancak bu mağlubiyetin ardından konuşmamız gereken mesele yalnızca kaybettiğimiz üç puan ya da Sergen Yalçın'ın saha kenarındaki tercihleri olmamalı. Hatta bana kalırsa, doksan dakikanın ardından üzerinde en fazla düşünmemiz gereken konu, Türk futbolunun bugün geldiği seviye ve bu seviyeyi neden bir türlü yukarıya taşıyamadığımızdır.

Montella'ya yönelttiğimiz eleştirilerin ardından Sergen Yalçın ile ilk kez sahaya çıkan millî takım, futbol kamuoyunu da ikiye bölmüştü. Bir tarafta Sergen Yalçın'ın futbol aklına, oyun bilgisine ve karakterine güvenenler; diğer tarafta ise onun teknik direktörlük yetilerini kaybettiğini, artık eski Sergen olmadığını düşünenler vardı.

Millî takım aday kadrosu, ilk on bir tercihi, oyuncu değişiklikleri ve oyun anlayışı üzerine elbette farklı görüşler ortaya konulabilir. Futbol zaten biraz da bu tartışmaların oyunudur. Ancak ben Sergen Yalçın'ın bu yeni süreçte attığı adımların büyük ölçüde doğru bir futbol aklının ürünü olduğunu düşünüyorum. Elbette bu düşünce, kendisini eleştirilerin dışında tutmak anlamına gelmiyor.

Maça iyi başladık. Arda Güler'in ayağından gelen muhteşem frikik golüyle öne geçtik. Bir anda tribünlerin, ekran başındaki futbolseverlerin ve hatta oyuncularımızın üzerinde olumlu bir hava oluştu. Belki de uzun zamandır beklediğimiz o çıkışın başlangıcını gördüğümüzü düşündük.

Fakat futbol, yalnızca iyi başladığınız birkaç dakikadan ibaret değil.

Öne geçtikten sonra arkamıza aldığımızı düşündüğümüz rüzgâr, çok geçmeden tersine döndü. Yaklaşık on dakika içerisinde takım savunmasındaki ciddi zaaflarımızdan kaynaklanan iki gol yedik. Üstelik bu goller yalnızca savunma oyuncularının bireysel hatalarıyla açıklanabilecek türden değildi. Takım boyu, yerleşim, yardımlaşma, alan paylaşımı ve savunma organizasyonu açısından ciddi problemler yaşadık.

Sonrasında ise oyunun kontrolünü kaybettik. İlk dakikalardaki özgüvenimiz yerini telaşa, üretkenliğimiz sıradanlığa bıraktı. Adeta teslim bayrağını çektik.

Peki, bütün bunlar bize ne anlatıyor?

Bence konuşmamız gereken asıl mesele, Türk futbolunun gerçek seviyesi!

BİR MAÇLIK DEĞİL, YILLARIN SORUNU

Ligimize baktığımızda futbol kültüründen uzaklaşmış, sistemsizlik içerisinde boğulan, günü kurtarmayı başarı zanneden bir anlayışın giderek yerleştiğini görüyoruz.
Kulüplerimizin önemli bir bölümü için transfer, futbol aklının ve uzun vadeli planlamanın önünde geliyor. Her yeni sezon, yeni bir başlangıç hikâyesiyle açılıyor. Yeni teknik direktörler, yeni oyuncular, yeni vaatler, yeni hedefler...

Ancak değişmeyen tek şey, birkaç kötü sonuç sonrasında başlayan hesaplaşma!

Takım kötü oynuyorsa teknik direktör gönderiliyor. Gol atamıyorsa yeni bir santrfor transfer ediliyor. Savunma aksıyorsa birkaç yeni futbolcu daha kadroya katılıyor. Sonuç yine değişmiyorsa bu defa hakemler gündeme geliyor. Hakemler de kurtarmıyorsa yönetim, MHK, TFF ve futbolun bütün kurumları tartışmanın merkezine yerleşiyor.

Bir bakıyorsunuz, futbolun bütün sorunları çözülmüş gibi yalnızca bir teknik direktörün görevden alınmasıyla her şeyin düzeleceğine inanılıyor.

Oysa kimse şu soruyu sormuyor:

Bu kulüplerin futbol aklı nerede? Altyapı planlaması nerede? Oyuncu yetiştirme politikası nerede? Sportif direktörlük mekanizması neden hâlâ kurumsal bir kimlik kazanamıyor?

Transferleri kim, hangi futbol felsefesine göre yapıyor?

Daha da önemlisi, kulüplerimiz neden her sezon sıfırdan bir futbol takımı kurmak zorunda........

© Fotospor