Militarizmin, acımasızlığın ve utanmazlığın her gün ısrarla bütün dünyaya dayatıldığı günlerden geçiyoruz. Kelli felli ve yetkili kişiler, her gün hiç utanmadan, yıkım ve ölüm araçlarının gerekli olduğunu anlatıyorlar. Savaşa, yıkıma, ölmeye ve öldürmeye karşı çıkan gencecik vicdani retçilerin sesleri ise duyulmuyor.

Oysa retçilerin direnişleri, dayatılan karanlığın karşısında bir umut ışığı gibi. Bu nedenle retçilerin seslerini duymak ve duyurmak çok önemli. Yona Roseman geçtiğimiz yaz İsrail ordusuna katılmayı reddeden bir genç. Uzun ret açıklamasını, siz barışseverler için kısaltarak Türkçeleştirdim.

İsrail Devleti, Gazze’de soykırım yapmaktadır. Enkaz altındaki yaşlıların, yemek beklerken vurulanların, işkence kamplarında çürütülenlerin, açlıktan ya da aşırı soğuk ve sıcaktan ölen çocukların listesi her gün uzamaktadır. Bu zulmü tarif edecek söz yok.

Aylar geçtikçe, öldürülen sivillerin cesetleri fotoğraflarda ve videolarda birikmeye devam ettikçe ve onların isimlerini hatırlamak giderek daha da zorlaştıkça, etrafımda olanlara duyduğum dehşeti ifade edecek sözcük bulamaz oldum.

Hiçbir eylem, protesto veya yazı, Gazze’deki soykırımın neden olduğu acıyı dindiremez. Hayatta kalabilenleri yaşadıkları acıların uçurumundan çıkarabilmek için uzatacağım hiçbir ip yeterince uzun değil.

Doğduğum ülkenin ordusu, erinden generaline, bu zulümlerin baş failidir. Toplum da bu suçun ortağıdır. Bu acı gerçeği kabul ederek, önümdeki tek........

© Evrensel