Çarşamba günü İsrail’in Tel Aviv kentinde görülen yoğun karga ve kuzgun sürüleri, sosyal medyada “kıyamet alameti” olarak yorumlandı. Uzmanlar, bu tür kuş hareketlerinin mevsimsel değişiklikler, göç yolları ve çevresel faktörlerle alakalı olabileceğine işaret etse de, şehrin çeşitli noktalarında gözlemlenen kuş sürülerinin sayısındaki artış, dini metinlerde, özellikle Eski Ahit’te geçen bazı ifadelerle ilişkilendirilerek, “kıyamet günü alameti” olarak köpürtüldü. Bu, Musevilikteki “ebedi kurtuluş” ve “Mesihçi kefaret” inancına göre iyi bir şeydi, zafer çok yakındı.

ABD ve İsrail’in İran’a saldırısı, ilk günden beri böyle mitolojik, dinsel bir manaya büründürülmeye çalışıldı zaten. İlk günden itibaren İran’a yapılan saldırının “Armageddon”, yani iyilik ile kötülük arasındaki son büyük savaş olduğu söylendi; Tanrı’nın iradesiyle kötülüğün kesin olarak yenilmesi an meselesiydi. Yine saldırının yedinci gününde Evanjelist rahipler, Trump’ı Oval Ofiste dualarla kutsadılar, vs.

Kıyamet beklentisi ve dünyanın sonundan önce adaletin hüküm süreceği “bin yıl” inancı, sadece dini bir akide olarak kalmamış, tarih boyunca pek çok siyasal hareketlenmelere ideolojik bir çerçeve sunmuştur. 16. yüzyılda Alman ve Protestan isyancı Thomas Müntzer’den, 17. yüzyılda Oliver Cromwell üzerinde etkili olmaya çalışan İngiliz radikal dindarlarına, İslam coğrafyasının bitmek bilmeyen mehdilerinden, Führer’in “bin yıllık imparatorluk” (Tausendjähriges Reich) söylemiyle kurulan Üçüncü Reich’ına kadar pek çok tarihsel olayın ideolojik kurgusunda önemli yer işgal etmişti. Hicri onuncu yüzyıl, yani Kanuni ile biten 1500’ler, Osmanlı’da da çok belirgin bir “kıyamet” ve “bin yıl” gerginliği yaratmıştır. Bu “sonun başlangıcında” dünyayı adalete kavuşturacak bir cihan hakimi beklentisi doğmuştu. Kanuni’ye yakıştırılan ve bir zamanlar kudretli Timur için kullanılmış olan “Sahib-kırân” (yıldızların kutlu bir diziliminde doğan dünya hakimi) ünvanı, onun sadece bir sultan........

© Evrensel