Akşam güven vermiyor, sabahın sevinci yok

Ne güleç bir yüz ne hareli bir merhaba

Herkes sırtıyla konuşuyor birbiriyle...

Güven vermiyor akşam, sabaha çıkmanın güvencesi yok. Ne bir insan kaldı güvene dair ne bir kurum ne bir çatı.

Güven ki zor kurulur ve kolay yıkılır şeydi. Kaşıkla doldurduğumuzu kürekle boşalttıkları o dağ düz olayazdı.

Bir anda olmadı, yine bile iyi dayandı.

Adalete güvenmez olduk, hukuksuz yargı diye bir kavram icat olundu. Adalet ki mülkün temeli yazardı adliye saraylarında, evinde uyuyan tapusuz uyandı sabahlara. Kimi depremden sağ çıkmıştı, hayatta kalmalarının ödülü topraksızlık oldu. ‘99 depreminin vergileri ne oldu diye sorduk durduk, dediler buradan köye yol oldu. Elimiz asfalta dönüşecek deprem bağışına gitmeyince 6 Şubat’ta sivil topluma arka çıktık, bir de baktık o güven suç oldu. Muhalefet ediyor sandıklarımız, elimizle vekalet verdiklerimiz hain oldu, muhbir oldu, butlan oldu, kayyım oldu. Yıllardır beslediğimiz güven koca bir şamar oldu indi yüzümüze. Çıkar yolları tuttu, bir kilo domatesin fiyatı bile sorgu meselesi oldu. Bir bardak kahveyi içerken dahi soruyor insan kendine; şu bardaktaki kahve mi gerçekten, kaç liradır gramı, eder mi bu kadar hakikaten? Tağşiş kuralları değişti haberleri geldi geçti, ne yiyoruz acaba lahmacun diye, gerçi yiyebiliyor muyuz hâlâ?

İhraç ettiğimiz sebzeler “aman bu çok tehlikeli” diye geri yollandığında ancak düşüyor kilo fiyatları, bu ülkede tavuğa bile kayyım atandı. İnsan önündeki tabağa güvenemiyor.

Kadınları en çok en yakınlarındaki erkekler öldürüyor. Severek takip ettiğiniz fenomenler kasayı boşaltıp ülkeden kaçıyor. Taksimetreyle navigasyona aynı anda bakmazsan yarım saatlik yola bütün maaş gidiyor. Elinde üniversite diploması bile olmayan müteahhit dolu memleket. Seç beğen ver evi kentsel dönüşüme, yepyeni bir kriz seni........

© Evrensel