Gerçekten karanlık bir çağdır yaşadığım!Ahmaktır hilesiz söz. Düz bir alın,Vurdumduymazlığa işaret. Gülen, kötü haberi almamış henüz.Bertolt Brecht

Bu çağla bir derdim olduğunu fark ettim birden.

Adım adım geldi yine de hızlı oldu. Savaşla ilgili doğru bilgi almak istiyorum ama İran’ın hazırladığı ofansif AI videolardan ve Amerikalıların Trump eleştirisi skeçlerinden öteye erişmekte zorlanıyorum.

Gazeteci İsmail Arı, Sendikacı Mehmet Türkmen tutuklandı. Sosyal medyaya bakıyorum. Bana yer yerinden oynadı gibi geliyor ama bu kaç kişilik bir zemin, yankı odamın içinde miyim bilemiyorum. İBB davasında turkuaz basın kartı krizi çıktı. Takip ettiğim gazetecilerin o kadar azında var ki. Şimdi ne olacak bilemiyorum. Bilgiye tam ve net erişmekte çok zorlanıyorum.

Her gün yeni bir yapay zeka haberi geliyor. Artık bizim yerimize e-posta atabiliyormuş, bütün dosyalarımızı ayıklayabiliyormuş, excel düzenliyor, sunum hazırlıyormuş. 2023’te Tim Boucher yapay zeka ile bir yılda yüze yakın roman yazmıştı. Bu sene Coral Hart çıktı, bunu ikiye katlamakla kalmayıp açtığı kursla binlerce kişiye ders vererek bir saatten az bir sürede nasıl roman yazılabileceğini anlattı, anlatıyor. Yapay zeka ile bir haftada film çekmişler. AI cast havuzu için insanlar kayıt oluyor, yüzleri reklam filmlerinde oynuyor evde oturdukları yerde. Evde temizlik robotunu iş yerindeyken çalıştırıyorsun, market siparişini online veriyorsun, WhatsApp mesajlarını yapay zekaya yazdırabiliyorsun, toplantıya online bile olsa girmeyip toplantı notlarını yapay zekaya tutturabiliyorsun.

Kapitalizmin çağında olmasaydık, başka bir alemde yaşasaydık, belki sevinebilirdik. Artık insanlığın beklenen gelişimine ulaştık. Bizim zevk almadığımız her şeyi yapay zekaya yaptırıp insanlığın gelişimine odaklı, insan merkezli bir hayata daha çok zaman ayırabiliriz derdik. Şimdi sektör sektör korkular içindeyiz. İşsiz mi kalacağız? Çağ, korku ile güdülenme çağı.

Bu kadar hızlı ilerleme tarihin hiçbir döneminde yaşanmamıştı. Ne psikoloji ne sosyoloji bilimi yetişebilir bu hıza.

Bizim bir şeylere canımız sıkkın ama neye? Adını koymadan yenisi gelecek nasılsa.

Yaşlı kavramına sıkışmaktan korksam da düşünmeden edemiyorum. Bu nasıl bir yalnızlığa sebep oluyor dünyada?

Bir yandan derin bir yalnızlık bir yandan delice bir kalabalık içinde kaldık.

Hangi ara nasıl ikna olduk hepimizin birer yaşam gurusu olduğuna da herkes bir şey paylaşmak ihtiyacı hissetti bir başkasına iyi gelme umuduyla? Kendi kendine konuşmak eskiden bir çıldırma alameti sayılırken kalabalık sokaklarda elindeki telefona bakarak oyunculuk sergilemek nasıl normalleşti? İçerik üretmek diye bir mesleği ve bunun uğruna evlerin şantiyeye dönmesini, evin mutfaklarının sete çevrilmesini ve hatta öz evlatların figüran edilmesini ne ara kanıksadık?

Biz bu mizahı ekran çağından önce içimize mi atıyorduk, kime sergiliyorduk?

Ne çok takdir ihtiyacımız varmış meğer, iki fava hepimiz tav olduk.

Yapay zeka çok şeyi değiştirecek. Kullanmayı öğrenen için çok faydalı. Öğrenmeyen artık çağ dışı kalacak. Bu cümleler başımda üşüşüyor. Öğrenmeyi bıraktığın anda yaşlanırsın sözü de kulağımda çınlıyor ama ben bu sözü, artık yaş kemale erdiğinde tercihli bir öğrenme için sarf edildi sanmıştım. Dans etmeyi öğrenmek istiyordum, oyun yazarlığını öğrenmek istiyordum, kara kalem çizim yapabilmeyi öğrenmek........

© Evrensel