Bazı günler böyledir, sığınacak bir saçak altı bile bulamaz insan. Kızmam kendime de kimseye de. Kolay zanaat değil, yirmi yıldır her sabah bir vesile bulup tutundurduk kendimizi hayata. Yük ağırlaşıyor her geçen gün, bel bükülür arada dizler dayanmayabilir.

İnsanın içinden geçeni yazamadığı gün oluyor. Otosansür sanılmasın zinhar, okura saygıdan.

Kimse saygın bir gazete köşesinde sıralı küfür okumayı tercih etmez diye. Kendime de yakıştırmıyorum ama aklım susmuyor başımın içinde.

Fikirlerim vardı zihnimde, günlerdir besliyordum ince ince. Bir kahve koyup bembeyaz bir sayfayı açıp balkona bakan masamda rahatça yazacaktım.

Dar zamanlarda aklımı başımda tutmak zorken yazı yazmak için bir yöntem icat etmiştim. Birkaç ay her yazı yazmaya oturduğumda bir şarkı listesi açtım.

Bu listeyi bende anısı olmayan yabancı dilde parçalardan hazırlamıştım. Dikkatimi dağıtmasın diye. Pavlov’dan esinlendim, bilim ne güzel şeysin.

Birkaç ay sonunda şarkı listesini açtığım an yazı su gibi aklamaya başladı. Koşullandırdım kendimi.

Bugün işte o listeden Michelle Gurevich'ten “Good Bye My Dictator” çalarken gözyaşlarımı tutamadım. Kulağım sözleri duyuverdi, anlayasım tuttu her bir satırı.

Üzüntüden değil, çoktan bıraktım üzülmeyi. Hiç hazzetmiyorum bu histen. Uyuşturuyor insanı, sen toparlayana kadar yeni bir üzüntü vesilesi araya giriyor. Böylece bir sonraki üzüntü durağını bekleyen kederli yüzler, düşük omuzlar. Üzülünce yapılması gerekeni yapmış sanrısına kapılıyor insan. Üzüldün çünkü insansın, ne yapasın? Lakin insan olmanın tek meziyetine indirgenince üzüntü, insanlığın en büyük uyuşturucusuna dönüşüyor. Keyif vermeyen madde bir nevi. Öfkeden doluyor gözlerim. Akacak yer bulamayan öfke dişlerimi kırıyor nicedir. Zırt pırt açılan davalarda karınca incitmemişler “halkı kin ve düşmanlığa tahrik”ten yargılanırken, öfkeye tahrik edilmiş ve öfkesi içinde patlamış benim gibi milyonlarca insan bedenimizi yiyoruz içten içe, beynimizi kemiriyoruz.

T24 kapatıldı bir günde. Erişime engellenen binlerce hesap gibi. Şu yazıyı nasıl yazdığımı ben biliyorum, 2009’dan beri var olan bir gazetenin içinde kaç kişinin kaç yüz bin kere masanın başına böyle oturmuşluğu var.

Aklımızda kalan güzel cümleler, büyük haberler, iyi analizler, referans noktalarımız bir günde gitti.........

© Evrensel