Gün gelir; hırsızlar zengin, metresler eş, serseriler adam olur... Odundan kapı, taştan saray olur...

Gün gelir; kezbanlar destan, onları destan yapanlar mestan olur...

Gün gelir; çivisi çıkar dünyanın... Konuşamayanlar hatip, şifa veremeyenler tabip, yazamayanlar kâtip olur...

Ama yine öyle bir gün gelir ki; işler ters döner… Aldatan, sadakat için; çalan, adalet için; döven, şefkat için yalvarır...

Piyon deyip geçme, gün gelir şâh olur.... Şâha da fazla güvenme; gün gelir mat olur…

İnsan yaratıcısına bile nankör iken sana vefalı mı olur? Oluruna bırak her şeyi; bak neler neler olur...

Bahar biter kış olur. Gün biter gece olur. Söz biter sükût olur.

Zenginlerde metelik, güzellerde cemâl, güçlülerde kuvvet kalmaz olur...

Hayaller kaybolur... Ümitler yok olur... Hayat bazen boş olur, saçma olur, çekilmez olur, yalan olur...

Gün gelir ki sen bakmazken her şey hallolur... Ve öyle bir gün gelir ki; hayat biter son olur...

Gün artık gelmez olur...

Bakış açısından dolayı Ömer Hayyam’a atfedilen bu sözler şu günlerde öyle anlamlı ki…

Aslında, “gün gelir” ifadesi bir kehanet değil, daha çok bir hatırlatmadır… Çünkü insanlık tarihi, bakıldığı zaman hep “gün gelir”lerin tarihidir. Bazen iktidarların devrildiği, bazen mazlumların zalimleştiği, bazen de doğru ile yanlışın yer değiştirdiği sayısız döneme şahitlik etmiştir bu dünya…

Bugün de farklı bir yerde değiliz.

Modern çağ, bize sürekli ilerlediğimizi söylüyor. Teknoloji gelişiyor, şehirler büyüyor, imkânlar artıyor, konforumuz çoğalıyor… Ama aynı hızla başka bir şey daha oluyor:

- Değerler çürüyor, insanlar yozlaşıyor!…

Nitelik yerini niceliğe, liyakat yerini sadakate, ahlak yerini pragmatizme bırakıyor…

Yukarıdaki metinde yer alan “hırsızlar zengin, serseriler adam olur” ifadesi tam da bu dönüşümün özlü bir........

© Eurovizyon