Bir toplumun çürümesi, bazen gürültülüyle değil; sessizce, kavramların içi boşaltılarak başlar. Önce kelimeler yorulur… Sonra anlamlar gevşer… En sonunda da gerçeklik, kendini saklayacak rahat bir sis bulur.

Bugünlerde tam olarak bunu yaşıyoruz…

Gazetelerin üçüncü sayfalarından siyaset kulislerine, magazin ekranlarından mahkeme dosyalarına kadar uzanan geniş bir alanda aynı hikâyenin farklı versiyonlarıyla karşılaşıyoruz: Güç sahibi insanların zaafları… Paraya, şöhrete, hazza ve kontrol duygusuna duyulan o eski, ama bir o kadar da tehlikeli açlık…

Koca koca makamların arkasına saklanan küçük ihtiraslar…

Belediye başkanları, iş insanları, sanatçılar, kanaat önderleri… Topluma yön verme iddiasındaki insanların bir kısmı, maalesef kendi iç dünyalarını yönetmekte zorlanıyor. Daha kötüsü, bu zafiyetler artık bir “istisna” gibi değil, neredeyse bir “norm” gibi algılanmaya başlandı.

İşte asıl kırılma burada…

Friedrich Nietzsche’nin şu meşhur sözü, bugünün fotoğrafını adeta özetliyor:

“Canavarlarla savaşan, sonunda kendisi de canavara dönüşmemeye dikkat etmelidir...”

Ama bizde mesele biraz daha farklı ilerliyor. Artık insanlar canavarla savaşırken değil, onunla “iş birliği” yaparken dönüşüyor!..

Çünkü güç, denetlenmediğinde sadece yozlaşmaz; aynı zamanda kendine yeni bir ahlak üretmeye başlar…

Ve bu yeni ahlakın en tehlikeli tarafı, “dil” üzerinden kurulmasıdır… Ya da “kavram kargaşasından” beslenmesidir!...

Bugün dikkat edin: Açıkça “ahlaksızlık” diyebileceğimiz birçok davranış; daha steril, daha yumuşak bir kavramla ifade ediliyor artık: “Etik dışı...”

Ne kadar konforlu bir kelime, değil mi?

“Ahlaksızlık” dediğinizde insanın yüzü kızarır. Çünkü bir ağırlığı vardır o kelimenin. İçinde utanç barındırır. Ama “etik dışı” dediğinizde, sanki bir şirket prosedürü ihlal edilmiş gibi hava oluşur… Yarattığı tepki; topu topu biraz soğuk, biraz mesafeli teknik bir ifadeden........

© Eurovizyon