Resulullah (s.a.v), Beliyy kabilesini İslam’a davet etmek için Amr’ı vazifelendirir. Ancak olur ya, şayet İslam’ı kabul etmezlerse üzerlerine gidip gaza eylemesini de emir buyurur. Derken 300 yüz kişilik birlik hareket edip savaş alanına yaklaştıkça karşı tarafın sayıca fazla olması Amr’ı içten içe kara kara düşündüren bir durum ortaya koyar. Öyle ki bu derin düşünceler eşliğinde Resulullah (s.a.v)’e takviye kuvveti göndermesi için haber göndermeyi de ihmal etmez. Böylece 220 kişilik takviye kuvveti namaz vaktine ramak kala orduya katılmış olur. Ordugâha katılanlar arasında Hz. Ebu Bekir Sıddık (r.a) ve Hz. Ömer (r.a) gibi önde gelen simalarda vardır. Hatta bu önde gelen isimler namaz için ön safta imamete geçer gibi olduklarının hissine kapılan Amr (r.a), derhal duruma müdahale edip şöyle der: 

-Takdir edersiniz ki sizler sadece burada bana yardımcı kuvvet olmak için varsınız, dolayısıyla benim ordunun başında olmam hasebiyle iznim dışında kendi başınıza hareket etmeniz doğru olmaz.

Böylece namazı kendisi kıldırıverir. Bu arada akşam vakti hava kararmaya yüz tuttuğunda ise gece ve gündüz arasındaki sıcaklık farklılığının oluşturduğu soğukluk kafileyi tir tir titrettiği gözlerden kaçmaz da. İster istemez bu durumda ateş yakma ihtiyacı hâsıl olur. Ancak bunun için Amr’ın “ateş yak” talimatı vermesi gerekiyordu. Ne var ki bu hususta beklentilerin tam aksine ordugâha şu talimatı verir:

-Sakın ola ki ateş........

© Enpolitik