Bugün pek çok anne baba çocuklarının geleceği için kaygılanıyor. İyi bir okul, iyi bir meslek, iyi bir hayat istiyor.

Bir çocuğun dünyaya gelmesi, yalnızca bir insanın hayatına yeni bir bireyin katılması değildir. Aynı zamanda iki insanın hayatına büyük bir sorumluluğun girmesidir. Çünkü çocuk, dünyaya geldiği andan itibaren sadece beslenmeye, giydirilmeye ve korunmaya değil; anlaşılmaya, dinlenmeye, sevilmeye ve kendisini güvende hissedeceği bir aile ortamına ihtiyaç duyar.

Ebeveyn olmak, çocuğun ihtiyaçlarını karşılamaktan çok daha fazlasıdır. Anne ve babanın asıl sorumluluğu, çocuğu hayata hazırlarken onun kişiliğini ezmemek, özgüvenini kırmamak ve kendi doğrularını dayatmadan doğruyu bulmasına yardımcı olmaktır.

Çocuklar söylediklerimizden çok yaptıklarımızı öğrenir. Bir anne babanın öfkesini nasıl kontrol ettiği, insanlarla nasıl konuştuğu, hata yaptığında nasıl davrandığı, özür dileyip dilemediği çocuğun zihninde yıllarca kalır. Bu nedenle ebeveynlerin çocuklarına verebileceği en önemli eğitim, kendi davranışlarıdır.

Bugün pek çok anne baba çocuklarının geleceği için kaygılanıyor. İyi bir okul, iyi bir meslek, iyi bir hayat istiyor. Ancak bazen çocuğun başarılı olması için gösterilen çaba, onun mutlu ve sağlıklı bir birey olmasının önüne geçebiliyor. Çocuğun sürekli daha başarılı olması, daha yüksek not alması, başkalarıyla yarışması bekleniyor. Oysa çocukların yalnızca başarılı olmaya değil, çocuk olmaya da ihtiyaçları var.

Bir çocuğun sınavdan aldığı puan onun değerini belirlemez. Kazandığı ya da kaybettiği bir yarış, onun karakterini anlatmaz. Çocuğa sürekli “Daha iyisini yapmalısın” demek yerine zaman zaman “Seninle gurur duyuyorum” diyebilmek........

© Elips Haber