Okullar tanırım; bir gününe bin gülücük sığdıran, rengarenk, coşkulu, eğlenceli, öğrencilerini şefkatli bir anne gibi kucaklayan.

Okullar bilirim; renksiz, sevimsiz, coşkusuz, öğrencisi mutsuz, öğretmeni yorgun, ümitsiz, ilgisiz…

Aileler tanırım; çocuklarının geleceği için her şeyden çok okul başarısını önemseyen, çocuklarını yarış atı sanan, alacağı yüksek notu, eğitim hayatı boyunca yapacağı tüm sosyal, sanatsal ve sportif etkinliklerden, kişilik gelişiminden, kurduğu arkadaşlıklardan daha önemli sanan…

Aileler tanırım, ezber, dayatmacı çağdışı eğitime değil modern eğitime inanan, okulların, çocuklarını sadece sınava değil, hayata hazırlaması gerektiği bilincinde olan.

Öğrenciler tanırım, okuldan bıkmış, hayattan kopmuş, akvaryum balığı gibi yaşayan, mutluluğu başka yerde arayan, yalnız, sahipsiz her gün biraz daha karanlık ve öfke biriktiren.

Öğrenciler tanırım, “fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür” sosyal iletişimi güçlü, dünyayla buluşan, kendini aşan…

Bakanlar tanırım, enerjisini, eğitim öğretim için değil siyasi kavgalarda tüketen, her gün biraz daha sempatik olmaktan uzaklaşan…

Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan menfur saldırının........

© Eğitim Ajansı