Yılda bir kez olsa hatırlanıyor, gönülleri alınmaya çalışılıyor. Keşke onu da doğru düzgün yapıyor olabilsek. Günün anlam ve önemine yönelik söylemlere bakıldığında görünen o ki gençleri hala anlayabilmiş değiliz! Seviyoruz hem de çok seviyoruz ama hepsi o kadar!..

Eğitimden istihdama, yurt ve burstan staja, geçim sıkıntısından hayallerinin törpülenmesine pek çok sorunları var. Yapılan vaatlerin çoğu da onların iyileştirilmesine yönelik…

Peki çok daha iyi okullarda okusalar, çok daha iyi işlerde çalışsalar, çok iyi maaş alıp hayalini kurdukları yaşam standardını yakalasalar daha mı mutlu olacaklar?

Tüm bu koşullara sahip olanları mutlu mu, huzurlu mu, geleceğe emin adımlarla yürüyor mu?..

Gençler mutsuz hem de çok mutsuz. Bu sadece bizde değil dünyanın her yerinde benzer sancılar yaşanıyor.

Kabına sığmayan, kendilerine biçilen rolü demode bulan, yarını değil bugün yaşamak isteyen, sınırların değil özgürlüklerin artırılmasını bekleyen ama en önemlisi de sürekli nasihat verilen, kösteklenen, bugün git yarın gel denilen değil saygı duyulan, sözü dinlenen, değer verilen, fırsat tanınan bireyler olmak istiyorlar.

Sınav köleliğinden kurtulup, ilgi, yetenek, beceri ve hayalleri doğrultusunda en iyi şekilde kendilerini yetiştirip parmakla gösterilen kişiler olmanın hayalini kuruyorlar.

Başkalarının istediği kişiler değil kendileri olmanın........

© Eğitim Ajansı