Πάντα είχαν ενδιαφέρον οι αντιθετικές έννοιες. Πέραν του ότι πουλάνε κι αυξάνουν την τιμή της φούσκας -εννοώντας ανύπαρκτες ειδυλλιακές καταστάσεις ή πολιτικές-, μονίμως παραπλανούν. Οι αντι-δαίμονες πάντα καθορίζονταν από τους δαίμονες, και αντιστρόφως. Το θέμα είναι να κρατάμε ομπρέλα στο δημόσιο φάλτσο.

Κάτι τέτοιο είχε προσπαθήσει να κάνει ο Ουίλιαμ Μπλέικ στο έργο του «Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης» - ένα από τα αριστουργήματα της αγγλικής λογοτεχνίας. Ο Μπλέικ με τους εκστασιασμούς του τρελού αλλά και τη λογική του διεισδυτικού παρατηρητή της ανθρώπινης περιπέτειας, στη σύνθεση του «Γάμου» ανέτρεπε κάθε προσδοκία του αναγνώστη, υποστηρίζοντας (όπως οι αρχαίοι ή ο Σωκράτης) ότι αυτό που ονομάζουμε «δαίμονες» μπορεί να συμβολίζει ενέργεια, δημιουργικότητα, εξέγερση ή και αναπόδραστη μοίρα, ενώ αυτό που ονομάζουμε «αντι-δαίμονες» (ή «αγγέλους») μπορεί να συμβολίζει την αυστηρή οργάνωση, την άκαμπτη τάξη - ας πούμε το «σιδερένιο κλουβί» στο οποίο ο Μαξ Βέμπερ είδε την........

© EFSYN