Οι δημιουργοί, οι φίλοι και το έργο τους ξεθωριάζουν όταν τους λησμονήσουμε, πάψουμε να αναφερόμαστε σ' αυτούς και στην παρακαταθήκη που μας άφησαν. Οφείλουμε κατά διαστήματα να μνημονεύουμε αυτούς και το έργο τους. Το ονομαζόμενο φιλολογικό μνημόσυνο και θύμησες στην πορεία της ζωής τους να τα έχουμε κατά νου, έτσι ώστε να παραμένουν ζωντανά όσο είναι μπορετό.

Ετσι τις προάλλες μαζευτήκαμε στο βιβλιοπωλείο Book and Art, στη Μυτιλήνη, και φέραμε στη μνήμη μας τον Μίμη (Δημήτρη) Σαραντάκο. Τον διανοούμενο, συγγραφέα και αείμνηστο φίλο· πατέρα του συνταξιδιώτη στην «Εφ.Συν.» Νίκου Σαραντάκου. Πήγαμε πίσω στον χρόνο, στα τέλη της δεκαετίας του '90, τότε που άλλαζαν τα πράγματα σ' Ανατολή και Δύση, όπου μεταβλήθηκε η μέχρι τότε σταθερότητα. Τότες αρχίσαμε να δημοσιεύουμε στην εφημερίδα «Εμπρός», στο περιοδικό «Αιολικά Φύλλα» της Λέσβου. Κείμενα προβληματισμού, κοινωνικά, πολιτικά αριστερής σκέψης και προοπτικής για την καθημερινότητα, επιφυλλίδες. Προδημοσιεύσεις από ποιητικές συλλογές, ενθυμήματα, ιστορικά βιβλία. Το γράψιμό του ήταν δυναμικό, καυστικό, αλλά όχι επικριτικό ή προσβλητικό. Κυρίως σε προβλημάτιζε με το γραφτό του, σου έδινε τροφή για σκέψη, αρκεί να το επέτρεπες στον εαυτό σου ως αναγνώστης.

Οι διά ζώσης συναντήσεις μας πραγματοποιούνταν τα καλοκαίρια, για 20 συνεχόμενα χρόνια. Στον Δημοτικό Κήπο, στο καφενείο Πανελλήνιον, στον αύλειο χώρο και στις αίθουσες του Αρχοντικού Γεωργιάδη. Μαζί και το υπόλοιπο ισνάφι των Αθηνών· Δαράκη, Αναστασέλλης, Λιαρούτσος, Ελευθεριάδη, Νικορέτζος, Βαλέτας, μαζί με την ντόπια λογιοσύνη.

Δεν ησύχαζε ποτέ, κάθε τόσο παρουσίαζε μια πρόταση, μια σκέψη για δράση. «Ας φτιάξουμε παράρτημα της Εταιρείας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων», μας λέει ένα καλοκαίρι. Η προσπάθεια έγινε αλλά δεν προχώρησε, καθώς στο νησί λειτουργεί καλά το Γενικό Ιστορικό Αρχείο. Αυτό που δεν έγινε είναι το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, όσο κι αν κάθε τόσο επανέρχεται ως θέμα. Το 2011, λίγο πριν από την αποδημία του, προσκαλείται στην κωμόπολη Πλωμάρι, μαζί με τον αείμνηστο Μανώλη Γλέζο, σε ημερίδα για την Εθνική Αντίσταση. Στην ομιλία του «Το πνεύμα της αντίστασης» επισημαίνει «το αυθόρμητο ξεκίνημά της και την παλλαϊκή συμμετοχή του κόσμου σ' αυτή». Χαίρεται για την ένταξή του, ως Επονίτης, αλλά και «γιατί στις τάξεις της συνάντησα εξαιρετικούς ανθρώπους και ενστερνίστηκα ιδανικά και οράματα, τα οποία, παρότι δεν εφαρμόστηκαν στην πράξη, έχουν ανεκτίμητη αξία, αλλά και διαχρονική ισχύ».

Κλείσαμε τη βραδιά παρουσιάζοντας και συζητώντας για το βιβλίο του «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια», το οποίο εκδόθηκε μετά τον θάνατό του. Ενας αυθόρμητος, χειμαρρώδης λόγος για μια ζωή σαν μυθιστόρημα. Η καθημερινότητα, η τοπική ιστορία, ο αγώνας για ζωή, οι χαρές και οι λύπες τεσσάρων γενιών. Χωρίς φτιασίδωμα, αλλά σαν λόγος δροσερής πηγής.

© EFSYN