Θέσεις, προτεραιότητες και αιχμές διατυπώνουν εκπρόσωποι των τεσσάρων παρατάξεων που ήρθαν πρώτες στις τελευταίες αρχαιρεσίες με τοποθετήσεις τους στην «Εφ.Συν.»

Γιάννης Παναγόπουλος, ΠΑΣΚΕ

Το συνέδριο της ΓΣΕΕ δεν αποτελεί μια τυπική θεσμική διαδικασία. Είναι μια κορυφαία στιγμή για το συνδικαλιστικό κίνημα, κατά την οποία καλείται να επαναβεβαιώσει τον θεμελιώδη ρόλο του: να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων και να διεκδικεί πολιτικές που θα βελτιώνουν ουσιαστικά τη ζωή τους. Σε μια περίοδο έντονων οικονομικών και κοινωνικών προκλήσεων, η φωνή της μισθωτής εργασίας οφείλει να είναι καθαρή, ισχυρή και ουσιαστική.

Ο κόσμος της εργασίας βρίσκεται ξανά μπροστά σε κρίσιμα ερωτήματα για το παρόν και το μέλλον του. Η ακρίβεια συνεχίζει να πιέζει τα νοικοκυριά, τα εισοδήματα δοκιμάζονται, ενώ η ανασφάλεια στην αγορά εργασίας παραμένει μια πραγματικότητα για χιλιάδες εργαζόμενους.

Σ’ αυτό το περιβάλλον, η ανάγκη για αξιοπρεπείς μισθούς, ισχυρές συλλογικές συμβάσεις και ουσιαστική προστασία της εργασίας είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Οι εργαζόμενοι δεν μένουν απλώς στις διαπιστώσεις. Ζητούν λύσεις. Ζητούν πολιτικές που θα ενισχύουν το εισόδημά τους, που θα διασφαλίζουν σταθερές και ποιοτικές θέσεις εργασίας και που θα επαναφέρουν τις συλλογικές διαπραγματεύσεις στο επίκεντρο της εργασιακής πραγματικότητας. Η ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων, η προστασία της αξιοπρέπειας στην εργασία και η αποκατάσταση της ισορροπίας στις εργασιακές σχέσεις αποτελούν βασικές προτεραιότητες για το επόμενο διάστημα.

Σ’ αυτή τη συγκυρία, όταν κάποιοι έχουν επιλέξει να χτυπήσουν τα συνδικάτα ύπουλα και με παρασκηνιακές μεθοδεύσεις, η ανάγκη για ισχυρή και αξιόπιστη εκπροσώπηση των εργαζομένων είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Η συνδικαλιστική παράταξη στην οποία είμαι επικεφαλής, με βαθιές ρίζες στο συνδικαλιστικό κίνημα και μακρά παρουσία στους αγώνες της εργασίας, έχει αποδείξει διαχρονικά ότι, με όπλο τη γνώση, μπορεί να εκφράσει με υπευθυνότητα τις αγωνίες των εργαζομένων και να διαμορφώσει ρεαλιστικές και τεκμηριωμένες διεκδικήσεις. Είναι δύναμη ευθύνης, ακηδεμόνευτη, αδέσμευτη, χωρίς μικροπολιτικές εξαρτήσεις και με σαφές ιδεολογικό πρόσημο.

Ο στόχος της ΠΑΣΚΕ στο επικείμενο συνέδριο δεν είναι απλώς μια εκλογική καταγραφή. Είναι να αναδειχθεί ξανά σε νικηφόρα δύναμη, ικανή να εγγυηθεί τη σταθερότητα και την αποτελεσματικότητα της ΓΣΕΕ την επόμενη περίοδο. Μια περίοδος που απαιτεί συγκεκριμένο σχέδιο για την επαναφορά των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, την αποκατάσταση των μισθών και τη διασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας για όλους.

Οι εργαζόμενοι χρειάζονται ένα συνδικαλιστικό κίνημα που δεν θα περιορίζεται σε διακηρύξεις, αλλά θα παρεμβαίνει ουσιαστικά στις εξελίξεις. Ενα κίνημα που θα συνεχίσει να υπερασπίζεται έμπρακτα τα δικαιώματα της εργασίας, θα διεκδικεί την κοινωνική δικαιοσύνη, θα μάχεται ενάντια στις ανισότητες και θα προωθεί ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο.

Το συνέδριο της ΓΣΕΕ αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία για να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα του συνδικαλιστικού κινήματος. Με καθαρό προσανατολισμό στις ανάγκες των εργαζομένων και με τη δύναμη της συλλογικής δράσης, μπορούμε να διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις, ώστε η φωνή του κόσμου της μισθωτής εργασίας να γίνει πιο δυνατή και πιο ουσιαστική τα επόμενα χρόνια.

Γιάννης Τασιούλας, ΔΑΣ

Από τη Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία (ΔΑΣ) μιλά στην «Εφ.Συν.» ο Γιάννης Τασιούλας, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων και Συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας.

Το 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ πραγματοποιείται για ακόμα μία φορά μακριά από τις ανάγκες και τα οξυμένα προβλήματα των εργαζομένων, σε υπερπολυτελές ξενοδοχείο στη Χερσόνησο στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σε συνθήκες εμπλοκής της χώρας σε αιματηρούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους και βαριές θυσίες του λαού μας. Σε συνθήκες που μεγαλώνουν οι οικονομικές συνέπειες και πολλαπλασιάζονται οι κίνδυνοι για τη ζωή των εργαζομένων.

Στο συνέδριο της ΓΣΕΕ συγκρούονται δύο διαφορετικοί κόσμοι. Από τη μία είναι ο κόσμος των εργαζομένων και των αγωνιστικών συνδικάτων και από την άλλη η γνωστή, με σχέση μονιμότητας από την κυβέρνηση και την εργοδοσία, ηγεσία της ΓΣΕΕ την οποία συντηρούν με νύχια και με δόντια με έναν φανερό πλέον σε όλους μηχανισμό χειραγώγησης, ενσωμάτωσης και εξαγοράς. Οι ανάγκες των εργαζομένων και των οικογενειών μας θέτουν επιτακτικά το καθήκον να ανατρέψουμε αυτή τη νοσηρή κατάσταση και στη ΓΣΕΕ, όπως έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και χρόνια να γίνεται στα πρωτοβάθμια σωματεία, τα Εργατικά Κέντρα και τις Ομοσπονδίες σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Οι συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, της πολεμικής οικονομίας, αποτυπώνονται καθημερινά στις ανατιμήσεις και την ακρίβεια. Αυτή η κατάσταση δεν αντιμετωπίζεται με τα διάφορα fuel pass της κυβέρνησης, ούτε με την αύξηση-κοροϊδία στον κατώτατο μισθό, που έχει νομιμοποιήσει ως διαδικασία η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ εδώ και χρόνια, στηρίζοντας κυβερνήσεις και αφεντικά για να κρατάνε τον πραγματικό κατώτατο μισθό στα επίπεδα προ 15 ετών, ενώ το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί, το ίδιο και τα κέρδη των λίγων.

Η «Κοινωνική Συμφωνία» της ντροπής για το χτύπημα των κλαδικών συμβάσεων σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας αποδεικνύει τη στόχευση να συμπιεστούν οι κλαδικοί μισθοί στα επίπεδα του κατώτατου μισθού, αλλά και να μπει φραγμός στις διεκδικήσεις των συνδικάτων ώστε να μην αμφισβητούν τα όρια της καπιταλιστικής κερδοφορίας και των δημοσιονομικών στόχων. Θέλουν να επιβάλουν την υποταγή στην πολεμική οικονομία και στους στόχους της. Σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες, σύσσωμη η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ λειτούργησε ως η παράταξη της κυβέρνησης της Ν.Δ. μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Αυτό που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι είναι: συνδικάτα εργατών, όχι των εργοδοτών. Οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, βήμα βήμα, αγώνα με τον αγώνα, με σεβασμό απέναντι σε κάθε συνδικάτο και την πορεία του, χωρίς προκαταλήψεις, με οδηγό την αναγκαιότητα να δοθεί απάντηση στην επίθεση που δεχόμαστε από τη σκοπιά των αναγκών των εργαζομένων, καταφέραμε να αξιοποιήσουμε δυνατότητες και να εκφραστούν αγωνιστικά.

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ απούσα από τους αγώνες, όλο και πιο βαθιά χωμένη στα προγράμματα κατάρτισης, στον πακτωλό των εκατομμυρίων που λαμβάνει από κρατικά και ευρωπαϊκά προγράμματα για να διατηρεί τον χρήσιμο ρόλο της στο σύστημα της εκμετάλλευσης. Τώρα είναι η ώρα να αναβαθμίσουμε και να δυναμώσουμε τους αγώνες που έχουν ανάγκη τα συνδικάτα, που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι.

Νίκος Φωτόπουλος, ΕΜΕΙΣ-ΑΡΚΙ

Εν όψει του συνεδρίου, ενός συνεδρίου που δεν τραβά την προσοχή κανενός εργαζόμενου μιας και οι εργαζόμενοι έχουν γυρίσει την πλάτη στη ΓΣΕΕ εδώ και πολλά χρόνια και με γνωστό το αποτέλεσμα σχετικών ερευνών σε σχέση με την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη των εργαζομένων στα συνδικάτα η οποία βρίσκεται στο ναδίρ (9% public issue για το 2024 και 12% kapa research, 2024-2025) τίθενται τα εξής ερωτήματα: Χρειάζονται τα συνδικάτα; Εχουν μέλλον; Η απάντηση για εμένα είναι ξεκάθαρη.

Οσο υπάρχει κοινωνική ανισότητα, ναι, τα συνδικάτα χρειάζονται! Οσο υπάρχει το οικονομικό-πολιτικό σύστημα οργάνωσης της παραγωγής και της αγοράς, δηλαδή ο καπιταλισμός που γεννά τη φτώχεια και την ανισότητα, ναι, τα συνδικάτα χρειάζονται! Οσο το 1% των εκλεκτών της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή η ελίτ και η πλουτοκρατία της χώρας, κατέχει και απολαμβάνει το 25% του πλούτου της και το 10% αυτών των εκλεκτών κυρίων κατέχει και απολαμβάνει το 55% του πλούτου, την ίδια ώρα που το 26,1% των συνανθρώπων μας ζει κάτω από το όριο φτώχειας, ναι, τα συνδικάτα χρειάζονται! Χρειάζονται για να παλέψουν και να αγωνιστούν για κοινωνική δικαιοσύνη. Χρειάζονται για να παλέψουν και να αγωνιστούν ώστε οι εργαζόμενοι (που είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο) να πάρουν το μερίδιο που τους αναλογεί.

Τα αμύθητα, τα εξωφρενικά πλούτη που κατέχουν οι λίγοι και εκλεκτοί δεν είναι αποτέλεσμα της ικανότητας και της ευφυΐας τους. Είναι αποτέλεσμα της κλοπής της υπεραξίας της εργασίας δισεκατομμυρίων εργαζομένων. Να λοιπόν γιατί χρειάζονται τα συνδικάτα! Τώρα το εάν έχουν μέλλον και εάν θα ξανασηκώσουν κεφάλι εξαρτάται από το εάν θα παίξουν τον ρόλο τους που είναι η υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων. Εναν ρόλο που πολλά χρόνια τώρα αρκετά συνδικάτα και κυρίως η ΓΣΕΕ δεν παίζουν. Και όταν λέμε η ΓΣΕΕ να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν φταίει ο θεσμός, δεν φταίει το «εργαλείο». Φταίνε οι χειριστές του «εργαλείου»!

Το πρόβλημα δυστυχώς που έχουμε σήμερα είναι ότι αυτοί που έχουν την ευθύνη λειτουργίας του θεσμού, αυτοί που κρατάνε το όπλο στα χέρια τους, αυτοί που έχουν την πλειοψηφία και καθορίζουν τη γραμμή, τη στάση, τους στόχους, αρνούνται να το χρησιμοποιήσουν (αν και πλέον το κατέστησαν αδύναμο) και επιπρόσθετα αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους για το ότι επί των ημερών τους ξηλώθηκε όλο το εργατικό δίκαιο και αφαιρέθηκαν σχεδόν όλες οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος!

Αν τους ρωτήσεις τι φταίει και ο κόσμος μάς γύρισε την πλάτη και δεν συμμετέχει πλέον στις απεργίες, τις πορείες και τα συλλαλητήρια οι περισσότεροι θα σου πουν: Τι το ψάχνεις… ο κόσμος φταίει. Αλλοι θα το αιτιολογήσουν λέγοντας ότι ο κόσμος είναι ασυνείδητος! Αλλοι με απύθμενο θράσος θα σου πουν ότι δεν συμμετέχει γιατί είναι βολεμένος! Με λίγα λόγια, για αυτούς δεν φταίει το ότι στραβά αρμενίζουν, φταίει ότι είναι στραβός ο γιαλός. Μόνο που δεν είναι έτσι. Δεν είναι στραβός ο γιαλός. Αυτοί στραβά αρμενίζουν.

Αντώνης Καρράς, ΔΑΚΕ Ιδιωτικού Τομέα

Σε μια κρίσιμη συγκυρία για τον κόσμο της εργασίας ο πρόεδρος της ΔΑΚΕ Ιδιωτικού Τομέα μιλά στην «Εφημερίδα των Συντακτών» για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και το «όραμα για ένα σύγχρονο και ενωτικό συνδικαλιστικό κίνημα».

Γεωπολιτικά βιώνουμε την κρίση δύο πολέμων, στην Ουκρανία και στο Ιράν, τους οποίους καταδικάζουμε και ζητάμε να σταματήσει η σφαγή αθώων ανθρώπων. Οι οικονομικές επιπτώσεις αυτών των πολέμων βαρύνουν τους λαούς. Απαιτούμε άμεση ειρήνη. Η σημερινή πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από έντονες πιέσεις. Η ακρίβεια διαβρώνει το εισόδημα, οι μισθοί δεν καλύπτουν τις ανάγκες και η εργασιακή ανασφάλεια παραμένει. Αυτά τα προβλήματα δεν έχουν χρώμα. Αφορούν όλους τους εργαζόμενους και απαιτούν κοινή απάντηση.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνουμε στην ανάγκη ενότητας του συνδικαλιστικού κινήματος. Το μεγαλύτερο όπλο μας είναι η ενότητα. Οταν το συνδικαλιστικό κίνημα είναι ενωμένο, μπορεί να πετυχαίνει ουσιαστικές κατακτήσεις. Η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων δεν ανήκει σε καμία παράταξη – ανήκει στους εργαζόμενους.

Σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις η απορρύθμιση δεν είναι λύση. Χρειάζονται ισχυρές συλλογικές συμβάσεις, πραγματικός κοινωνικός διάλογος και σεβασμός στην εργασία. Δεν περισσεύει κανείς σε αυτή τη μάχη. Στο πεδίο της υγείας και ασφάλειας είμαστε κατηγορηματικοί: Η ανθρώπινη ζωή είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε άλλα εργατικά ατυχήματα. Απαιτούνται ουσιαστικοί έλεγχοι και πραγματική προστασία των εργαζομένων. Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι αλλαγές που φέρνει η τεχνολογία. Η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργεί ευκαιρίες αλλά και κινδύνους. Η μετάβαση πρέπει να γίνει με δικαιοσύνη και με συμμετοχή των εργαζομένων.

Κανένας δεν πρέπει να μείνει πίσω. Για τη ΔΑΚΕ, ο ανεξάρτητος συνδικαλισμός αποτελεί βασική αρχή: Εχουμε ξεκάθαρη ιεράρχηση: πρώτα ο εργαζόμενος, μετά το συνδικάτο, στη συνέχεια η παράταξη και τελευταίο το κόμμα και η ιδεολογία. Αυτός είναι ο συνδικαλισμός που ενώνει και δεν διχάζει». Κλείνοντας, απευθύνει κάλεσμα προς όλους τους εργαζόμενους: «Οι προκλήσεις είναι κοινές και απαιτούν συλλογική δράση. Χρειάζεται να προχωρήσουμε μαζί, με υπευθυνότητα και σοβαρότητα. Το μέλλον των εργαζομένων περνά μέσα από την ενότητα, τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και την ειλικρίνεια μεταξύ μας.

© EFSYN - Ελληνική οικονομία