Μοιράσου στο facebook

Μοιράσου στο linkedin

Μοιράσου στο whatsapp

Ο Σάββας Μιχαήλ δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ένας ιδιαίτερα αγαπητός και πολυταξιδεμένος γιατρός, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας, φλογερός αρθρογράφος και ρήτορας, πολιτικός ακτιβιστής, γενικός γραμματέας του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ) και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς, αλλά και σπουδαίος μεταφραστής έργων του Τσόμσκι, του Έντουαρντ Σαίντ, του Αλέν Μπαντιού και άλλων μεγάλων διανοητών. Είναι επίσης ο σύζυγος της εξίσου σπουδαίας Κατερίνας Μάτσα, αλλά και ο αγαπημένος μου Εβραίος στον κόσμο, κατανικώντας – στα σημεία- τους Ιλάν Παπέ και Νόρμαν Φίνκελστάιν!

Η τύχη – ή η ατυχία- το΄φερε, αυτές τις μέρες, να βρεθεί ο Σάββας ξανά στο αγαπημένο του Παρίσι, ανάμεσα στην εξεγερμένη νεολαία και εργατιά, για την οποία μας μιλά με το γνωστό του χειμαρρώδη, αλλά και γεμάτο ταξική σοφία λόγο. Αναγκαστικά, στην έντυπη έκδοση χώρεσαν μόνο μερικά αποσπάσματα από την κουβέντα μας, η απομαγνητοφώνηση της οποίας ξεπέρασε τις πέντε χιλιάδες λέξεις. Αλλά ευτυχώς το διαδίκτυο δεν έχει τέτοιους κόφτες!

Σ – Λοιπόν, θέλεις να μου κάνεις ερωτήσεις ή να ξεκινήσω εγώ;

Γ – Ξεκίνα εσύ την «ανταπόκριση», και θα σε ρωτάω κι εγώ!

Μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις των νέων σε Γαλλία και Γερμανία – Επεισόδια στο Παρίσι, εκατοντάδες συλλήψεις

Ρωσία: Η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Μόσχα προειδοποιεί για «αξιόπιστη απειλή» τρομοκρατικού χτυπήματος

Σ – Θα ήθελα να ξεκινήσω πρώτα απ’ όλα με την χθεσινή μεγάλη, γιγάντια θα έλεγα κινητοποίηση της 24ης του Οκτωβρίου, που ξεπερνούσε σε συμμετοχή τουλάχιστον στο Παρίσι, στο οποίο εγώ συμμετείχα, την ιστορική τομή που ήταν η κινητοποίηση της 17ης Οκτωβρίου. Τα γεγονότα βέβαια, η κινητοποίηση των μαθητών των εργατικών λαϊκών συνοικιών έχει ξεκινήσει από το 28 Σεπτέμβρη, αλλά η 17η σίγουρα ήτανε μία τομή, τρόμαξαν οι κρατούντες κυριολεκτικά και από κάθε άποψη επιχείρησαν με κάθε τρόπο να την περιορίσουν, και με τα fake news τα οποία κυκλοφορούν παντού.

Δηλαδή ήμουν στη διαδήλωση στις 17, γινόταν ο χαμός γύρω, ακόμα συνεχιζόντουσαν. καθίσαμε σε ένα σημείο, σε ένα μπιστρό γιατί τέσσερις ώρες ήμουν όρθιος. Εκεί πέρα πίσω αναμεταδίδανε οι τηλεοράσεις τους τα ίδια πράγματα που δείχνανε το βράδυ ενώ συνεχιζόταν η κινητοποίηση χωρίς να δείχνουν τους μαθητές, χωρίς να δείχνουν της νεολαία, χωρίς να δείχνουν τίποτα. Μια ψεύτικη εικόνα που αναπαράχθηκε στη συνέχεια από ό,τι είδα και από τα ελληνικά ΜΜΕ, κατά λέξη. Είναι συντονισμένοι, γιατί όλοι έχουν φοβηθεί.

«Η ιστορία της Γαλλίας είναι ότι τα προβλήματα λύνονται στους δρόμους, στα οδοφράγματα…»

«Η ιστορία της Γαλλίας είναι ότι τα προβλήματα λύνονται στους δρόμους, στα οδοφράγματα…»

Λοιπόν, εχθές κάνανε τα πάντα να αποδείξουν ότι επαναφέρουν τον έλεγχο και την τάξη. Έτσι, όχι μόνο είχε υπάρξει μια τεράστια κινητοποίηση 70.000 αστυνομικών, αλλά και ειδικών δυνάμεων καταστολής, αντιτρομοκρατικών ομάδων, ομάδων δεμένων με τις ένοπλες δυνάμεις, χίλια δυο τέτοια. Και το κυριότερο, οι απαγορεύσεις. Απαγόρευσαν σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις, στην Λυών, στην Μασσαλία, στην Νίκαια, στο Μπορντό κτλ. Παρ’ όλα αυτά γίνανε οι διαδηλώσεις. Στο Παρίσι που τρέμανε, που είναι το κέντρο του όλου, της όλης χώρας και του κράτους τους, την τελευταία στιγμή, κι ενώ είχαν συμφωνήσει με τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών, πλην μιας κίτρινης ομοσπονδίας, να επιτρέψουν να επιτρέψουν την πορεία να γίνει στο κέντρο της πόλης από την πλατεία της Βαστίλης μέχρι την πλατεία της Νασιόν, αλλά τελευταία στιγμή τους απαγορέψανε και την εβαλαν κυριολεκτικά στα νότια όρια του Παρισιού, στην Πόρτ ντ’ Ιταλί στο Ιβρύ, για να καταλήξει μάλιστα κάπου έξω από το Παρίσι, στη Βενσέν. Και μάλιστα σε ένα τεράστιο δρόμο, μια λεωφόρο, όπου όσες δυνάμεις και να έχεις θα φαίνονταν ελάχιστοι. Παρ ‘όλα αυτά ήταν φίσκα, ένας γιγάντιος πραγματικά ποταμός ανθρώπων!

Πάντα ήταν στην πρωτοπορία η νέα γενιά. Η νέα γενιά, επαναλαμβάνω, των εργατικών, των προλεταριακών συνοικιών που πρωτοστατούν σε όλα αυτά τα γεγονότα. Παιδιά εργατών είναι, παιδιά και δισέγγονα πρώην αποικιακών σκλάβων. Αυτό είναι και μια μεγάλη διαφορά από άλλοτε, από το Μάη αν θέλεις, ποιοι μπαίνουν μπροστά – και φάνηκε και χθες. Όμως υπάρχει μια σύγκλιση της οργής, γύρω από αυτό αρχίζουν και συσπειρώνονται οι εργάτες, τα Κίτρινα Γιλέκα, τα συνδικάτα, οι διάφορες συλλογικότητες, αριστερές πολιτικές οργανώσεις, το κόμμα του Μελανσόν κλπ. Όλοι σε αυτή τη σύγκλιση της οργής, την οποία όμως επίσης την λένε σύγκλιση της ελπίδας.

Δεν είναι απλώς… Γιατί διαβάζω δυστυχώς όχι μόνο σε ελληνικές προσεγγίσεις και από αριστερούς, έτσι, στον χώρο της Αριστεράς, αλλά και από διεθνή δημοσιεύματα. Δυστυχώς η Αριστερά δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια της. Δεν υπάρχει θέμα τυφλής βίας. Εγώ εντυπωσιάστηκα με τον βαθμό ωριμότητας αυτών των πιτσιρικάδων, οι οποίοι, επαναλαμβάνω, είναι παιδιά εργατών. Γιατί αρχίζει μια κοινωνιολογίζουσα συζήτηση, τι είναι, ότι ευτυχώς κατεβαίνει τωρα και η οργανωμένη εργατική τάξη, τα συνδικάτα… Δεν είναι αυτό, είναι παιδιά εργατών! Έλεγε μια πιτσιρίκα στο Mediapart, «Έξη η ώρα το πρωί σηκώνομαι. Ο πατέρας μου ευτυχώς ακόμα έχει δουλειά, πάει να δουλέψει στο εργοστάσιο και εγώ τρέχω στο σχολείο και είναι ένα γκρεμισμένο κτίριο και ο μόνος δάσκαλος που έχει απομείνει μας λέει «παιδιά, καθίστε σε εκείνη τη μεριά γιατί εδώ τα ηλεκτρικά καλώδια είναι γυμνά και μπορεί να έχουμε πρόβλημα»… Και λέει, «που πάμε;».

Υπάρχει μια οργή – αλλά ταυτόχρονα μου κάνει εντύπωση, μια αλλαγή πραγματικά ραγδαία γιατί ένα μήνα πριν, αρχές Σεπτέμβρη ήμουν πάλι Παρίσι και ήταν διαφορετική η κατάσταση. Ξαφνικά, σαν ένα ηλεκτρικό ρεύμα να έχει διαπεράσει όλο το κοινωνικό σώμα. Είδα ανθρώπους που σε άλλες φάσεις βούλιαζαν στην καθημερινότητα, αριστερούς μεν, αλλά απογοητευμένους, ξαφνικά να κατεβαίνουν και αυτοί στους δρόμους. Και επαναλαμβάνω, για την ταξική φύση, αν θέλεις, τον κοινωνικό χαρακτήρα που πυροδότησε τον συσσωρευμένο κοινωνικό δυναμίτη, είναι παιδιά της εργατικής τάξης, πώς το λένε. Τι θέλουνε δηλαδή; Αν βάλουμε το κριτήριο που έχουν βάλει ορισμένοι, τότε η Ρώσικη Επανάσταση δεν ήταν σοσιαλιστική επανάσταση γιατί οι αγρότες ήταν η πλειοψηφία και οι εργάτες ήταν μόνο σε ορισμένα μέρη. Ναι, από εργατικές συνοικίες ήταν. Από το Λύκειο Πωλ Ελυάρ ξεκίνησε στις 28 του Σεπτέμβρη, και απλώθηκε. Ναι, αργότερα μπήκαν και ανώτερα στρώματα, μπήκαν και οι φοιτητές, μπήκαν κι άλλοι. Θα πούμε δυο λόγια γύρω από αυτό, για το κοινωνικό, ιστορικό υπόβαθρο, αν θέλεις, για τις οικονομικές δυνάμεις που λειτουργούν.

Αλλά να ξαναγυρίσω στο θέμα της διαδήλωσης αυτής, που ήταν ένα χτύπημα, ένα μάθημα σε όλους. Οι απαγορευμένες διαδηλώσεις σε Μπορντό, Τουλούζ, όπου θέλεις, στις μεγάλες πόλεις, στη Νίκαια – και μου κάνει η Νίκαια εντύπωση εμένα γιατί η Νίκαια είναι δεξιά και ο Σιοτί, ο δήμαρχος, είναι ο αρχηγός της παραδοσιακής Δεξιάς, αλλά που βγήκε εκεί χάρη στις φασίστες της Λεπέν. Και επιπλέον, παρόλη την προετοιμασία τους όλη την εβδομάδα, κράτους, κεφαλαίου, φασιστών, αστυνομίας, στρατού, για το τι θα κάνουνε στις 24 του μηνός, χρησιμοποίησαν βέβαια και άλλα μεγάλα μέσα. Παραμονή της διαδήλωσης, στις 23, χτυπήσανε με όπλα οι φασίστες και δολοφόνησαν έναν άνθρωπο, και τραυματίσανε άλλους βαριά, ανάμεσά τους και ένα κοριτσάκι 12 χρονών. Και θα συνεχίσουν το βιολί. Ξανά πάλι έγινε και στην Τουλούζη σήμερα, στην Τουλούζη που στην διαδήλωση έβγαλαν το χέρι ενός παιδιού.

Δεν μπορείς να φανταστείς τη βία… Εγώ είχα πάρει μέρος και στις διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, τώρα δεν είναι το ίδιο, είναι χειρότερα από τότε. Γιατί με τα Κίτρινα Γιλέκα, όλες αυτές οι φρικαλεότητες που είχαν γίνει τότε πάλι επί Μακρόν, γίνανε σε διάστημα δύο χρόνων, το 2018-19. Μετά ήρθε ο Covid, και σταμάτησε έτσι. Τώρα σε ελάχιστες εβδομάδες, να βγάζουν μάτια των παιδιών, να βγάζουν χέρια των παιδιών, να σπάνε τα δόντια των παιδιών, να τα ξεβρακώνουν, να μην πω τι άλλο κάνουν… Δηλαδή μια χυδαιότητα, μια βαρβαρότητα. Γιατί είναι όντως παιδιά, είναι 14 με 17 χρονών οι περισσότεροι γύρω, με μια καταπληκτική φαντασία, και εδώ είναι η ομοιότητα με τον Μάη του ’68. Και είναι ανόητα ορισμένα δημοσιεύματα που διάβασα, που........

© EFSYN - Ελληνική οικονομία