menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Bir garın tavanından geleceğe Cumhuriyetin estetik yarını!

93 0
31.10.2026

Bu yazıyı yazarken kafamda kurgular vardı... Nasıl yazacağım, nasıl başlayacağım diye!

İlginç bir deneme yapıp bunları sıralayacağım.

Bir antikacının vitrininde, camı çizilmiş, pirinç kasası kararmış eski bir pusula görmüştüm. İğnesi hâlâ titreyerek kuzeyi gösteriyordu. Kim bilir hangi yolculara, hangi denizlerde, hangi karanlık gecelerde yol göstermişti.

Gece yarısı, evde herkes uyuduktan sonraki o derin sessizlikte, masa lambasının sarı ışığı altında yazmayı severim. Işık yalnızca masayı aydınlatır, odanın geri kalanı karanlıkta kalır. Bu küçük ışık dairesinin içinde dünya sadeleşir.

Çalışma masasının çekmecesinde, yıllar önce bir dostumdan gelmiş el yazısı bir mektup saklarım. Kâğıt biraz yıpranmış, mürekkep yer yer solmuş; ama satırların arasındaki sıcaklık hiç eksilmemiş. Bazen düşünürüm: Bir resim de geleceğe yazılmış bir mektup değil midir?

Ressam bir dostumun atölyesine her girişimde beni ilk karşılayan şey, terebentin ve keten yağının o keskin, tanıdık kokusudur. O koku bana hep emeği hatırlatır: Saatlerce ayakta durmayı, defalarca kazınan katmanları, sabırla bekletilen tuvallerı...

Ankara Garı’nın bekleme salonunda, trenimin kalkmasına daha yarım saat varken başımı kaldırıp o yüksek tavana, sade ve vakur çizgilere uzun uzun bakmıştım. 1937’de açılan bu yapı bana bir binadan çok bir cümle gibi gelmişti: Genç bir Cumhuriyet’in kendini nasıl görmek istediğini anlatan, süssüz ama kendinden emin bir cümle. O gün estetiğin de bir siyasi hayal olabileceğini düşünmüştüm.

O bekleme salonunu bu hafta, MBA Okulları’nın İstanbul’da........

© Dünya