Antarktika’da bir buzulun eri­mesini yavaşlatmak için de­niz tabanına dev bir perde, bir tür duvar inşa etmeyi tartışıyoruz artık.

Bilim insanları, okyanusun sı­cak sularını buzun altına sokma­mak için kilometrelerce uzun­lukta bir bariyerin mümkün olup olmadığını hesaplıyor.

Bu bir bilimkurgu sahnesi değil.

Bu, 2026’nın ik­lim gündemi.

Söz konusu buzul, Thwaites. “Kıyamet Buzulu” diye anılıyor. Çünkü tamamen çökerse deniz seviyesini tek başına onlarca santimetre yüksel­tebilecek güçte. Bu da yalnız­ca kıyı şehirleri için değil, küre­sel ticaret ağları, limanlar, üretim merkezleri ve sigorta sistemleri için zincirleme bir risk anlamına geliyor. Bugün haritalarda küçük görünen bir erime, yarının küresel ekonomik dengesizliklerine dönü­şebiliyor.

Bu nedenle Thwaites, sadece bir iklim meselesi değil; aynı zamanda bir ekonomi, güvenlik ve istikrar meselesi olarak ele alınıyor.

Bir duvar fikri nasıl doğar?

Önerilen yapı, buzulun altına sızan sıcak deniz akıntılarını kes­meyi hedefliyor. Deniz tabanı­na sabitlenecek, esnek ama devasa bir perdeyle sıcak su­yun buzun altına ulaşması engellenmeye çalışılacak. Bu fikir bir anda ortaya çık­madı. Son yıllarda buzulla­rın beklenenden çok daha hızlı çözüldüğü anlaşıldı; ardından erimenin büyük ölçüde alttan gelen sıcak okyanus akıntılarıyla beslendiği gö­rüldü. Duvar ya da perde fikri de tam bu noktada, “en azından bunu yavaşla­tabilir miyiz?” sorusuyla günde­me geldi. Amaç, erimeyi tamamen durdurmak değil; hızını düşür­mek. Bilim insanları bunu açıkça söylüyor: Bu bir çözüm değil, bir geciktirme girişimi. Bir tür zaman satın alma çabası.

Zaten mesele tam da burada baş­lıyor. Duvarlar genellikle çözüm bulduğumuzda değil, başka çare­miz kalmadığında gündeme gelir.

Bir sorun yönetilemediğinde, sı­nırlandırılmaya çalışılır. Kontrol edilemeyen akışlar, setlerle durdu­rulmak istenir. Bu nedenle buzu­la örülmesi planlanan bu yapı, bir mühendislik başarısından çok, kü­resel........

© Dünya