Son zamanlar­da iktidarın kı­sa bir süre sonra seçim ekonomi­si uygulamalarına başlayacağı konu­şulmaya başlan­dı. Maalesef 2018 yılı ve sonrasında iktidar bu yönde pratiklere ihtiyaç duymaya başladı. Oysa AKP iktidarının ekonomideki en önemli çıpalarından biri mali disipline bağlılığı idi. Ne paha­sına olursa olsun, bu disiplin­den vazgeçilmemesi ekonomi kamuoyunda takdir topluyor­du. Ama her şey 2018 sonrasın­da değişmeye başladı.

Son zamanlarda artan söy­lentiler, olası bir seçime yö­nelik olarak, iktidarın tüketi­mi körükleyecek uygulamalara hız vereceği yönünde. Belki bu tedbirler seçimlerde istenilen sonuçların alınmasına katkıda bulunabilir ama reel sektörün bugünkü sorunlarına çare ol­maları düşük ihtimal.

Türk sanayisinin sorunları iki aşamalı olarak ele alınma­lı. Buna göre çözülmeleri de iki aşamalı uygulanabilecek politi­kalarla mümkün olacaktır.

İlk aşamada kısa dönem­de mevcut sanayimizin “daya­nıklılığını” (resilience) arttı­rıcı tedbirlere yoğunlaşılma­lı. Ekonomideki güven arttırıcı tedbirler, iş yapma pratikleri­nin kolaylaştırılması, siyasi ve ekonomik istikrar, makul fiyat­lı krediye erişim, gerçekçi kur gibi bugün hala özel sektörün gündeminde olan talepler sek­törün dayanıklılığını artırıcı etki yapabilir.

İkinci aşamada yapılması ge­rekenler daha çok orta ve uzun dönemde sonuçları görülebile­cek politikalara önem vermek­tir. Bunu da “sanayide dönü­şüm” (structural transforma­tion) süreci olarak ifade etmek mümkündür. Türk sanayinin uluslararası rekabet gücünü arttıracak tedbirlerin de bu baş­lıkta ele almak........

© Dünya