Dagens unge er ikkje udugelege slabbedaskar med stadig større lærevanskar. Dei veks derimot opp i eit samfunn som på fleire område gir dei dårlegare vilkår for læring, helse og naturleg utvikling.

PISA-resultata er urovekkande. Endå meir urovekkande er mangelen på vilje til å sjå at organiseringa av skulen truleg er ein svært viktig del av problemet.

Vi kan ikkje setje likskapsteikn mellom meir tid i skulen og betre læring. Det er på tide å erkjenne at stadig utvida skuledagar og skuleår ikkje gir flinkare eller friskare elevar.

Ungar flest er både lærevillige og lærenemme. Men dei er også biologiske vesen med grunnleggjande behov for søvn, bevegelse, leik, omsorg, mat, vaksenkontakt og tid til å fordjupe seg. Desse behova får ungane langt i frå dekte godt nok når skulen legg så stor beslag på livet deira.

Skulen har teke stadig meir plass i livet til ungane. Endringane har skjedd over lang tid. Derfor har vi kanskje vorte endringsblinde. Vi erkjenner heller ikkje kor mykje oppvekstvilkåra elles har endra seg.

I boka «Skolens omsorgssvikt» skriv professor og tidlegare lærar Ole Martin Moen dette: I tillegg til at det er grunn til bekymring for at mange barn blir utsatt for omsorgssvikt fra skolens side, er det også grunn til bekymring for at et langt høyere antall barn........

© Driva