Hayat kimse için sonsuz bir tolerans alanı değildir. Bir noktadan sonra insanın kendi ayakları üstünde durması, kendi kararlarını alması ve sonuçlarına katlanması gerekir. Çocuklukta kazanılamayan sorumluluk duygusu büyük bir boşluk yaratır.

Sorumluluk bilinci yeterince gelişmemiş çocuklar, bunun bedelini en ağır şekilde yetişkinlikte öder. Çünkü çocuklukta ertelenen her sorumluluk, büyüdükçe katlanarak geri döner.

Bugün birçok yetişkin, neden başladığı işleri bitiremediğini, neden sürekli başkalarından destek beklediğini ya da neden en küçük zorlukta vazgeçtiğini sorguluyor. Bu soruların cevabı çoğu zaman çocukluk yıllarında gizlidir. Çocukken onun yerine sorumluluk alan, hata yapmasına izin vermeyen, düştüğünde hemen kaldıran, her sorunu onun adına çözen yetişkinler; farkında olmadan çocuğun hayata karşı bağışıklık sistemini zayıflatır.

Sorumluluk almayan çocuk, aktif bir özne olmayı öğrenemez. Çünkü onun adına düşünen, karar veren ve harekete geçen birileri hep vardır. O çocuk, bir süre sonra sorumluluğun kendisine ait olabileceğini bile düşünmez. Karşılaştığı her zorlukta suçu başkasında arar. Öğretmen suçludur, arkadaş suçludur, aile........

© Doğruhaber