“Bir medeniyetin çöküşü, önce vicdanında başlar; vicdanını kaybeden insan, sonunda kaybettiği her şeyin farkına bile varamaz.”

Bugün Batı’yı eleştirecek hâlimiz bile kalmadı. Çünkü eleştirdiğimiz dünyanın hastalıkları, çoktan kendi ruhumuza sirayet etmiş durumda. Dün Batı’nın ahlaki çöküşünden söz ederken bugün kendi çöküşümüzü görmezden geliyoruz. Başkalarının yanlışlarını büyüteçle inceliyor, kendi günahlarımızın üzerini örtüyoruz. Oysa asıl felaket, kötülüğün yayılması değil, kötülüğün sıradanlaşmasıdır. Daha acısı, artık hiçbir şeyden utanmıyor oluşumuzdur.

İslam eskide kalmış bir hatıra, ahlak ise çıkarlarımızla çatıştığında terk edebileceğimiz bir yük gibi görülüyor. Din dilimizde var, fakat davranışlarımızda yok. Allah’tan söz ediyoruz ama kul hakkını çiğnemekten çekinmiyoruz. Adaletten bahsediyoruz ama işimize geldiğinde haksızlığı savunuyoruz. Kardeşlik diyoruz ama kardeşimizin düşüşünden menfaat devşiriyoruz. İmanımızı sözlerimizle büyütürken vicdanımızı davranışlarımızla küçültüyoruz. Sonra da kendimizi iyi Müslümanlar olarak tanımlamaktan utanmıyoruz.

Para, hayatımızın merkezine yerleşti. İnsanları karakterleriyle değil, servetleriyle;........

© Doğruhaber