Gazze’de yağmur yağıyor. Çadırların üzerine, annelerin çaresizliğine, çocukların titreyen bedenlerine yağıyor. Bir zamanlar evleri olan insanlar şimdi birkaç parça naylonun altında sabahı bekliyor. Çocuklar aç. Anneler çaresiz. Babalar, evlatlarının gözlerine bakamamanın utancıyla susuyor. Peki, biz ne yapıyoruz? Sıcak evlerimizde oturuyor, sofralarımızı kuruyor, sonra da Gazze için üzülerek insanlığımızı yerine getirdiğimizi sanıyoruz.

Biz bitmişiz, haberimiz yok!

Gazze’de bir anne, çocuğuna verecek bir lokma ekmek bulabilmek için çaresizce etrafına bakarken, başka bir yerde insanlar gelecek umrenin hesabını yapıyor. Kışın sıcak ıhlamurlarını yudumlayıp kutsal topraklara gitmenin hayalini kuruyoruz. Gazze’deki anne ise aynı kışta çocuğuna sıcak bir çorbayı nasıl bulacağını düşünüyor. Şimdi soruyorum: İbadetlerimizi çoğaltırken insanlığımızı eksiltiyorsak, hangi manevi kazançla övünüyoruz?

Elbette umre ibadeti değerlidir. Fakat aç bir çocuğun feryadını duymazdan gelerek yapılan ibadetin vicdanımızdaki karşılığını sorgulamak zorundayız. Allah katında kimin ne durumda olduğunu bilemeyiz; hüküm vermek bize düşmez. Ama kendimizi hesaba çekmek boynumuzun borcudur. Ramazan gelince yine kıyametleri koparacağız. Yardım kampanyaları düzenleyecek, meydanlarda nutuklar atacak, gözyaşları dökeceğiz. Peki, bugün ne yapıyoruz? Allah sadakalarımızı kabul etsin diye dua ediyoruz; fakat önce şu soruyla yüzleşmeliyiz: Gazze’deki mazlumların hakkını gözetmeden, gösterişe ve ihmale bulanmış yardımlarımızı hangi yüzle Allah’a sunacağız?

Gazze üzerinden prim yapan........

© Doğruhaber