"Vakit nakittir" diyerek zamanı sadece harcanacak bir meta, alınıp satılacak bir mal haline getiren modern dünya, ne yazık ki elimizden en kıymetli hazinemizi; yani "an’ın bereketini" çalıp götürdü. Bugün hepimiz bir yerlere, bir şeylere yetişme telaşı içindeyiz. Ancak garip bir tezatla, her yere yetişmeye çalışırken aslında hiçbir yerde tam anlamıyla bulunamıyoruz. Telefonumuz elimizde dünyayı takip ederken, yanı başımızdaki evladımızın gözlerindeki o anlık ışıltıyı, eşimizin yorgun bir cümlesinin ardındaki sitemi ya da pencerenin önündeki bir kuşun cıvıltısını ıskalıyoruz. Zihnimiz sürekli bir sonraki adımın planıyla meşgulken, içinde bulunduğumuz an, elimizden kayıp giden bir kum tanesine dönüşüyor.

Teknolojinin bize zaman kazandırdığını sanıyoruz. Oysa kazandığımızı sandığımız o vakti, yine teknolojinin dipsiz kuyularında, sonsuz kaydırmalı ekranlarda kurban ediyoruz. Eskiden çamaşırın elde yıkanıp rüzgârda kurutulduğu, yemeğin odun ateşinde ağır ağır piştiği, en uzak yerlere bile yürüyerek gidildiği o yavaş günlerde, insanların birbirine ayıracak, hal hatır soracak, gönül alacak geniş zamanları vardı. Komşunun kapısı vaktim yok bahanesine kurban edilmez, bir bardak çayın........

© Doğruhaber