Το εύρημα της δημοσκόπησης της MRB, σύμφωνα με το οποίο το 37% των πολιτών απαντά «άλλος» στο ερώτημα ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός, δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη στιγμιότυπο πολιτικής δυσαρέσκειας. Πρόκειται για ένα πολιτικό γεγονός με βαθύ κοινωνικό και θεσμικό βάρος. Είναι μια συμπυκνωμένη, σχεδόν ωμή αποτύπωση της κρίσης νομιμοποίησης που διαπερνά το ελληνικό πολιτικό σύστημα και της απόστασης που έχει πλέον παγιωθεί ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό της προσωπικό.

Η απάντηση ο «άλλος» από τους ερωτηθέντες δεν αποτελεί αμηχανία ούτε αδυναμία επιλογής. Είναι συνειδητή άρνηση. Είναι η απόρριψη ενός περιορισμένου και ασφυκτικού πολιτικού μενού, στο οποίο οι διαφορές είναι συχνά επιφανειακές και οι βασικές επιλογές προδιαγεγραμμένες. Όταν πάνω από ένας στους τρεις πολίτες αρνείται να επιλέξει ανάμεσα στον εν ενεργεία πρωθυπουργό και τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης, αυτό δεν υποδηλώνει σύγχυση. Υποδηλώνει την αίσθηση ότι η πολιτική αντιπαράθεση έχει απογυμνωθεί από ουσιαστικό περιεχόμενο.

Η ρίζα του φαινομένου βρίσκεται στη βαθιά σύγκλιση των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων. Παρά τις λεκτικές συγκρούσεις και τις επικοινωνιακές εξάρσεις, η στρατηγική κατεύθυνση παραμένει κοινή. Εξακολουθούμε να έχουμε δημοσιονομική πειθαρχία ως υπέρτατη αξία, περιορισμό του κοινωνικού κράτους, ιδιωτικοποίηση δημόσιων αγαθών καθώς και αποδοχή της αγοράς ως βασικού ρυθμιστή της κοινωνικής ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο, η εναλλαγή προσώπων στην........

© Documento